...για την φουκαριάρα τη μάνα μου!

αναδημοσίευση από neowin

Είναι το σλόγκαν της εποχής! Θα μπορούσαν πράγματι να έχουν διαλέξει διάφορες λέξεις αντί για την περιβόητη ατάκα Ξανθόπουλος 09 αλλά τελικά καμία δεν θα κατάφερνε να κολλήσει καλύτερα στο αυτί του Έλληνα όσο η λέξη ΦΟΥΚΑΡΙΑΡΑ.

Ο φουκαριάρης, η φουκαριάρα, το φουκαριάρικο, επίθετο τριγενές και τρισκατάληκτο. Που λίγο ως πολύ το κουβαλάμε μέσα μας όλο αυτό το κακορίζικο πασπαλισμένο με μπόλικη λαϊκή σοφία και μελό σκηνικά από τον ελληνικό κινηματογράφο. Και φυσικά δίπλα στο προσφιλές επίθετο η στιγμή της κορύφωσης: Η μανούλα, η μητέρα, η μάνα, Το σύνδρομο μιας λανθάνουσας οιδιπόδειας σχέσης και φυσικά το σύμβολο της «ιερής ελληνικής οικογένειας». Όλοι σέβονται αυτή την μανούλα πόσο μάλλον όταν είναι φουκαριάρα. Επίκληση λοιπόν στο ισόβιο συναίσθημα της Αγίας Μανούλας. Κάπως έτσι ξεδιπλώνεται η λαϊκίζουσα φάρα του καταφερτζή Έλληνα που προσπαθεί να βρει τρόπους να καταφέρει αυτό που θέλει, να δικαιωθεί όχι για τον ίδιο – προς Θεού- για την φουκαριάρα την μάνα του! Η τακτική του καημένου, του ταλαίπωρου βρίσκει εφαρμογή σήμερα μέσα από τα ήθη της κοινωνίας μας και την μετά μιλενιουμ , Ολυμπιακών Αγώνων και Εθνικής Περηφάνιας εποχή σε πολλούς τομείς της ζωής μας, που εντείνονται ακόμη περισσότερο εν μέσω οικονομικής κρίσης. Στις άδειες τσέπες, λοιπόν στα ακυρωμένα ή ξεχειλωμένα μας όνειρα, στον καθημερινό αγώνα όχι ζωής αλλά επιβίωσης, μια νέα κακομοιριά, σύγχρονη έχει επιστρέψει πανηγυρικά.

Και κλαίγεται και μεμψιμοιρεί και γκρινιάζει και ακυρώνει τους πάντες και τα πάντα.

Και μεταφέρει ευθύνες στους παραδίπλα, στους παραέξω λες και όλα γίνονται ή δεν γίνονται για τους άλλους, για την δική τους ευμάρεια και μακροζωία (τι μεγαλόψυχοι που είμαστε τελικά!!!) για τις μανούλες, τα μανούλια, τα παιδιά, τις άχραντες οικογένειες, τις τεράστιες υποχρεώσεις, πολλές εκ των οποίων είναι εντελώς πλασματικές απόρροια της εποχής που ζούμε και που δημιουργεί ανάγκες για να αιτιολογήσει ξόδεμα ανώφελο χρόνου και χρήματος.

Ίσως τελικά η απάντηση στο φουκαριάρικο μυαλό και νοοτροπία μας είναι να αφήσουμε στην άκρη το μελό και την κλάψα και να πάρουμε την ζωή στα χέρια μας. Όχι για να γίνουμε πρώτοι, πλούσιοι, ξεχωριστοί. Ξεχωριστοί άλλωστε είμαστε όλοι, έχουμε εμφανιστεί εδώ πάνω, αυτήν την φορά, για κάποιον λόγο και υπάρχουμε ακριβώς γιατί είμαστε μοναδικοί. Η παρουσία μας και μόνο επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο. Και στα πλαίσια αυτής της μοναδικότητας καλό θα ήταν να αναγνωρίσουμε το περιβόλι της ψυχής μας και αυτό που πραγματικά χρειάζεται για να ανθίσει, ξέχωρα από πρέπει, θεαθήναι και δήθεν κανόνες καλής διαβίωσης. Η ευτυχία δεν κρύβεται στην τσέπη, στην αγοραστική δύναμη ή στους πληρωμένους λογαριασμούς και τις εκπληρωμένες-τετελεσμένες υποχρεώσεις. Ούτε σε τοίχους και διάφορα άλλα μετρήσιμα μεγέθη πλούτου. Όσους κύκλους και να κλείσεις αν νιώθεις φουκαράς, θα συνεχίσεις να είσαι…Με μάνα ή και χωρίς. Για αυτό ας σταματήσουμε να φορτώνουμε τις απανταχού μανούλες του κόσμου και ας ενηλικιωθούμε κάποια στιγμή. Έτσι για αλλαγή ρε αδερφέ…