Tου Kωνσταντινου Zουλα / zoulas@kathimerini.gr
Aξιολογήθηκαν 5 σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ». Αυτός ήταν ο κεντρικός τίτλος της χθεσινής «Κ» και διαβάζοντάς τον, το πρώτο πράγμα που μου ’ρθε στο μυαλό είναι ότι τα πρωτοσέλιδα (και) των ελληνικών εφημερίδων μεταφράζονται από αρκετά διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. Αλήθεια, τι μπορεί να σκέφτηκε ένας Γάλλος, ένας Αγγλος ή ένας Τούρκος πανεπιστημιακός που διάβασε αυτόν τον τίτλο; Θέλω να ελπίζω πως μπερδεύτηκε και πίστεψε ότι κάτι άλλο εννοεί η «Κ» και ότι στην Ελλάδα οι συγκεκριμένες 5 σχολές ήταν τα μαύρα πρόβατα των πανεπιστημίων, που κατ’ εξαίρεσιν παρέμεναν μέχρι σήμερα αναξιολόγητες λειτουργώντας ανεξέλεγκτα. Αμ, δε.
Ο λόγος που έγινε πρωτοσέλιδη μια αυτονόητη είδηση είναι ότι οι 5 αυτές σχολές είναι οι πρώτες από τις 167 που απεδέχθησαν (!) να ανοίξουν τις πύλες τους όχι μόνον σε Ελληνες, αλλά και ξένους αξιολογητές του έργου τους. Και οι οποίοι, όπως γράφει ο καλός συνάδελφος Απ. Λακασάς, διαπίστωσαν εν πολλοίς το αυτονόητο: Δηλαδή «το καθεστώς... χαλαρότητας που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια με την πλειοψηφία των φοιτητών τους να μην παρακολουθούν τις σπουδές τους», επισημαίνοντας παράλληλα «ότι οι συχνές καταλήψεις δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο τη λειτουργία τους».
Τούτες τις ημέρες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, πραγματοποιείται μια κινητοποίηση που δεν κλείνει δρόμους. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία πανεπιστημιακών –ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης– που προσπαθούν να κινητοποιήσουν τους συναδέλφους τους για να προσέλθουν μαζικά στις εκλογές ανάδειξης του συνδικαλιστικού τους οργάνου (ΠΟΣΔΕΠ). Οι εκλογές αυτές γίνονται στις 6 - 8 Μαρτίου και το στοίχημα των συγκεκριμένων πανεπιστημιακών είναι η απομάκρυνση της σημερινής ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ. Μιας ηγεσίας που εξελέγη προ διετίας από μια ισχνή μειοψηφία διδασκόντων (επί συνόλου του 20% που μετείχε στις εκλογές) και πολιτεύεται στα όρια της κοινοβουλευτικής Αριστεράς διακατεχόμενη από την εμμονή μιας επανάστασης, όπως η ίδια την εννοεί. Οι ηγήτορές της, άλλωστε, δεν κρύβουν ότι κεντρικός στόχος τους είναι η ανατροπή του φιλελευθερισμού, των ιδιωτικών συμφερόντων ή ακόμη και της παγκοσμιοποίησης. Στο όνομα του “εκπαιδευτικού” αυτού στόχου, αδιαφορεί βέβαια για την πλήρη απαξίωση των πανεπιστημίων στηριζόμενη από μιαν αντίστοιχη μειοψηφία φοιτητών (?) που κάθε τρεις και λίγο κλείνει τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.
Κλείνω το σημερινό σημείωμα με τα λόγια μιας καθηγήτριας η οποία μετέχει στην υγιή «επιχείρηση ανακατάληψης» της ΠΟΣΔΕΠ. «Παρακαλώ βοηθήστε μας να πείσουμε τους συνάδελφους μας να έρθουν και να ψηφίσουν οποιονδήποτε κρίνουν άξιο, και ας μας κατηγορεί αυτή η φράξια των αριστεριστών ότι προσπαθούμε να την ανατρέψουμε ως συντηρητικοί (!) επειδή απλά προ της... επανάστασης, εμείς θέλουμε να ξαναμπούμε στα πανεπιστήμια και επιτέλους να διδάξουμε».
Aξιολογήθηκαν 5 σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ». Αυτός ήταν ο κεντρικός τίτλος της χθεσινής «Κ» και διαβάζοντάς τον, το πρώτο πράγμα που μου ’ρθε στο μυαλό είναι ότι τα πρωτοσέλιδα (και) των ελληνικών εφημερίδων μεταφράζονται από αρκετά διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. Αλήθεια, τι μπορεί να σκέφτηκε ένας Γάλλος, ένας Αγγλος ή ένας Τούρκος πανεπιστημιακός που διάβασε αυτόν τον τίτλο; Θέλω να ελπίζω πως μπερδεύτηκε και πίστεψε ότι κάτι άλλο εννοεί η «Κ» και ότι στην Ελλάδα οι συγκεκριμένες 5 σχολές ήταν τα μαύρα πρόβατα των πανεπιστημίων, που κατ’ εξαίρεσιν παρέμεναν μέχρι σήμερα αναξιολόγητες λειτουργώντας ανεξέλεγκτα. Αμ, δε.
Ο λόγος που έγινε πρωτοσέλιδη μια αυτονόητη είδηση είναι ότι οι 5 αυτές σχολές είναι οι πρώτες από τις 167 που απεδέχθησαν (!) να ανοίξουν τις πύλες τους όχι μόνον σε Ελληνες, αλλά και ξένους αξιολογητές του έργου τους. Και οι οποίοι, όπως γράφει ο καλός συνάδελφος Απ. Λακασάς, διαπίστωσαν εν πολλοίς το αυτονόητο: Δηλαδή «το καθεστώς... χαλαρότητας που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια με την πλειοψηφία των φοιτητών τους να μην παρακολουθούν τις σπουδές τους», επισημαίνοντας παράλληλα «ότι οι συχνές καταλήψεις δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο τη λειτουργία τους».
Τούτες τις ημέρες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, πραγματοποιείται μια κινητοποίηση που δεν κλείνει δρόμους. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία πανεπιστημιακών –ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης– που προσπαθούν να κινητοποιήσουν τους συναδέλφους τους για να προσέλθουν μαζικά στις εκλογές ανάδειξης του συνδικαλιστικού τους οργάνου (ΠΟΣΔΕΠ). Οι εκλογές αυτές γίνονται στις 6 - 8 Μαρτίου και το στοίχημα των συγκεκριμένων πανεπιστημιακών είναι η απομάκρυνση της σημερινής ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ. Μιας ηγεσίας που εξελέγη προ διετίας από μια ισχνή μειοψηφία διδασκόντων (επί συνόλου του 20% που μετείχε στις εκλογές) και πολιτεύεται στα όρια της κοινοβουλευτικής Αριστεράς διακατεχόμενη από την εμμονή μιας επανάστασης, όπως η ίδια την εννοεί. Οι ηγήτορές της, άλλωστε, δεν κρύβουν ότι κεντρικός στόχος τους είναι η ανατροπή του φιλελευθερισμού, των ιδιωτικών συμφερόντων ή ακόμη και της παγκοσμιοποίησης. Στο όνομα του “εκπαιδευτικού” αυτού στόχου, αδιαφορεί βέβαια για την πλήρη απαξίωση των πανεπιστημίων στηριζόμενη από μιαν αντίστοιχη μειοψηφία φοιτητών (?) που κάθε τρεις και λίγο κλείνει τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.
Κλείνω το σημερινό σημείωμα με τα λόγια μιας καθηγήτριας η οποία μετέχει στην υγιή «επιχείρηση ανακατάληψης» της ΠΟΣΔΕΠ. «Παρακαλώ βοηθήστε μας να πείσουμε τους συνάδελφους μας να έρθουν και να ψηφίσουν οποιονδήποτε κρίνουν άξιο, και ας μας κατηγορεί αυτή η φράξια των αριστεριστών ότι προσπαθούμε να την ανατρέψουμε ως συντηρητικοί (!) επειδή απλά προ της... επανάστασης, εμείς θέλουμε να ξαναμπούμε στα πανεπιστήμια και επιτέλους να διδάξουμε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου