Ισχυρές προσωπικότητες και μικρά κόμματα που βρίσκονται στις παρυφές του πολιτικού συστήματος αγωνιούν για το μέλλον
Του Βασιλη Νεδου / Καθημερινή της Κυριακής
Οι εκλογές της 8ης Απριλίου 1990, ήταν οι τελευταίες που επέτρεψαν την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σε κόμματα κάτω του 3%. Ενα από αυτά ήταν η ΔΗΑΝΑ του κ. Κωστή Στεφανόπουλου με 0,67%, εκλέγοντας έναν βουλευτή τον κ. Θεόδωρο Κατσίκη. Ο πρώτος έγινε ένας από τους πλέον λαοφιλείς Προέδρους Δημοκρατίας και ο δεύτερος αποτέλεσε εκείνο το «δεκανίκι» στο οποίο στηρίχτηκε για να κυβερνήσει ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ηταν επίσης, η τελευταία φορά που ένα μικρό κόμμα έπαιξε οποιονδήποτε ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τα χρόνια πέρασαν, σταδιακά τα μεγάλα κόμματα συνεπικουρούμενα και από το εκλογικό σύστημα σχεδόν εξαφάνισαν όποιες εναλλακτικές φωνές υπήρχαν, ταυτόχρονα όμως κύλησαν ακόμη χαμηλότερα στη συνείδηση των ψηφοφόρων, με αποτέλεσμα μπροστά στη σημερινή κρίση να είναι απολύτως απαξιωμένα.
Σήμερα, στις παρυφές του κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος υπάρχουν είτε μικρά κόμματα, είτε σημαίνουσες προσωπικότητες που αυτή τη στιγμή δεν διαδραματίζουν κάποιο ενεργό ρόλο, αλλά απολαμβάνουν την εκτίμηση από διευρυμένα στρώματα στην κοινωνία.
Την προηγούμενη εβδομάδα, οι πρώην υπουργοί κ. Στέφανος Μάνος και Βασίλης Κοντογιαννόπουλος και ο δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης παρενέβησαν μέσω της «Κ», προκειμένου να εκφράσουν την αγωνία τους για τη συγκυρία. Ο κ. Κοντογιαννόπουλος αναφέρει ότι χώρος για ένα νέο κόμμα ή γενικότερα νέες αντιλήψεις υπάρχει. «Το ζητούμενο είναι να εκφραστεί», λέει και συμπληρώνει: «οι συνθήκες είναι ώριμες για νέες ιδέες. Αν όλοι τολμήσουμε και αναλάβει ο καθένας το ρίσκο του. Είναι αδήριτη ανάγκη να γίνει κάποια κίνηση». Ο πρώην υπουργός διευκρινίζει στην «Κ» ότι στο μυαλό του δεν έχει κατ’ ανάγκην τη δημιουργία κόμματος. «Θα μπορούσε να γίνει κάτι, όπως η μεταρρύθμιση του Εργατικού Κόμματος από τον Τόνι Μπλερ. Αν συμβεί αυτό και στην Ελλάδα, να πεταχτούν δηλαδή έξω από τα κόμματα οι καρκίνοι των κομμάτων: συνδικαλιστές και κομματικά όργανα, θα είναι εξαιρετικά ευοίωνο». Τονίζει βέβαια ο κ. Κοντογιαννόπουλος ότι ήδη το ποσοστό εκείνων που δεν ψηφίζουν σταθερά τα δύο μεγάλα κόμματα «είναι ήδη σχεδόν το 1/3 του εκλογικού σώματος. Αυτό που χρειάζεται σε αυτή τη φάση είναι κάποιος καταλύτης που να μπορέσει να φέρει σε επαφή αυτά τα τρία επίπεδα, πολιτικούς, ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν και πολίτες».
Για τον κ. Κοντογιαννόπουλο παράδειγμα αποτυχίας των υφισταμένων κομμάτων να αγκαλιάσουν την κοινωνία είναι η περίπτωση του κ. Γιάννη Μπουτάρη «ενός ανθρώπου που αποδεδειγμένα έχει προσφέρει στον τόπο του».
Νίκος Κωνσταντόπουλος
Στους πολιτικούς με αγωνία για το μέλλον εντάσσεται και ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Νίκος Κωνσταντόπουλος. Επισημαίνει στην «Κ» ότι: «την ώρα που ενσκήπτει και η διεθνής κρίση, εκλογολογούμε και παροχολογούμε με ευκολία. Οι άλλοι προετοιμάζονται πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά. Εδώ χάνουμε ιστορικό χρόνο, λέγοντας ο καθένας τον εσωκομματικό χαβά του». Σύμφωνα με τον κ. Κωνσταντόπουλο «έτσι για να γίνεται κουβέντα προτείνουν κάποιοι, χωρίς μελέτη και τεκμηρίωση, έξοδο από την Ευρωζώνη και εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Με μικροκομματικό τακτικισμό, επίσης ακούγεται το αίτημα για εκλογές τώρα, που βρισκόμαστε μπλεγμένοι στο κουβάρι των επιπτώσεων της κρίσης».
Ο κ. Κωνσταντόπουλος δεν συμφωνεί με την ίδρυση νέου κόμματος. «Προβάλλεται και το σενάριο για νέο κόμμα», λέει χαρακτηριστικά, «λες και τα κόμματα γίνονται έτσι, στο όνομα προσωποπαγών απόψεων, περιστασιακών διαφωνιών ή συμφωνιών. Τελικά, όλη αυτή η πολυλογία για την κρίση του πολιτικού συστήματος γίνεται στοιχείο της κρίσης και συμβάλλει στην αναπαραγωγή της».
Στους ανθρώπους με ανησυχίες για το εγγύς πολιτικό μέλλον περιλαμβάνονται οι κ. Πέτρος Τατούλης και Αλέκος Παπαδόπουλος. Και οι δύο παρουσίασαν την προηγούμενη εβδομάδα τα τελευταία βιβλία τους, τα οποία εκτός των άλλων, αποτελούν και πολιτικές προτάσεις. Ο κ. Τατούλης πρότεινε το βράδυ της προηγούμενης Δευτέρας τη σύσταση ενός Σχεδίου Εθνικής Ανασυγκρότησης με τρεις άξονες, τη Δημόσια Διοίκηση, την Παιδεία και τους Θεσμούς. Ο κ. Παπαδόπουλος προχώρησε σε πιο συγκεκριμένες προτάσεις ζητώντας την καθιέρωση μονοεδρικών περιφερειών και προκαθορισμένη ημερομηνία εκλογών ανά τετραετία. Στέκονται βέβαια οι δύο άνδρες σε διαφορετική βάση. Ο κ. Τατούλης από το μετερίζι του αντάρτη που διέρρηξε οριστικά τις σχέσεις του με τη Ν.Δ. και ο κ. Παπαδόπουλος από τη θέση ενός μέλους του ΠΑΣΟΚ, το οποίο όμως συσπειρώνει στο πρόσωπό του απόψεις που κυρίως οι εκσυγχρονιστές του κόμματος επικροτούν. Ο Θεσπρωτός, αν και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, είναι κεφάλαιο το οποίο κάθε πολιτική κίνηση ή πρωτοβουλία που «μαγειρεύεται» αυτή την εποχή θα ήθελε στην πλευρά της. Τον έχουν «πολιορκήσει» αρκετοί, επιζητώντας τουλάχιστον την υπογραφή του σε κείμενα πολιτικού προβληματισμού. Ανάμεσα σ’ εκείνους που έχουν συζητήσει σχετικά με τον κ. Παπαδόπουλο είναι και ο κ. Μάνος. Ο Θεσπρωτός, προς το παρόν, ανθίσταται.
Τα κόμματα
Στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο υπάρχει μια πανσπερμία μικρών κομμάτων. Το πλέον επιτυχημένο, με μέτρο τις προηγούμενες εκλογές, οπότε ξεπέρασε το 1%, κερδίζοντας την έκτη θέση στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, είναι εκείνο των Οικολόγων Πρασίνων. Οπως αναφέρει στην «Κ» ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου κ. Μιχάλης Τρεμόπουλος «σκοπός του κόμματός του είναι να εκφράσει μια δυναμική, η οποία «δεν βολεύεται στο σκηνικό ούτε του μεγάλου ούτε του μικρού δικομματισμού». Ορισμένες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Τατούλης έχει προσεγγίσει τους Πράσινους Οικολόγους με σκοπό την προσχώρησή του. Ο Αρκάς πολιτικός διαψεύδει αυτές τις επαφές, αλλά είναι βέβαιο ότι με 3,5% στις δημοσκοπήσεις οι Πράσινοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν πόλο έλξης.
Στις ευρωεκλογές θα λάβουν μέρος και μικρότερα κόμματα, όπως οι «Δημοκρατικοί», οι οποίοι ιδρύθηκαν μόλις πριν από ένα μήνα. «Συμμετέχουμε σε αυτό το κόμμα, διότι πιστεύουμε στην έννοια του ενεργού πολίτη και θεωρούμε τριτοκοσμική την κατάσταση να διαχειρίζεται τα κοινά μια δικομματική οικογενειοκρατία. Αυτό λέγεται απλά ολιγαρχία», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του νεοπαγούς κόμματος κ. Μελέτης Μελετόπουλος. Επισημαίνει ότι οι περισσότεροι από τους 350 που ήδη ασχολούνται ενεργά με τους «Δημοκρατικούς» έχουν περάσει από τα γνωστά κόμματα «αλλά η παραμονή τους ήταν βραχεία και ατελέσφορη, καθώς δεν μπορούσαμε να είμαστε αφισοκολλητές και φερέφωνα». Σύμφωνα με πληροφορίες, οι «Δημοκρατικοί» είναι ένα αρκετά ελκυστικό σχήμα λόγω της ιδεολογικής συγγένειάς του με τον φιλελεύθερο χώρο και έχουν έλθει σε επαφή με προσωπικότητες όπως ο κ. Μάνος και ο κ. Τατούλης. Ωστόσο, απ’ ό,τι φαίνεται στο κόμμα είναι προσηλωμένοι στην απόφασή τους να παραμείνουν «ερασιτέχνες» και να μη συσχετισθούν άμεσα με επαγγελματίες της πολιτικής.
Στις ερχόμενες ευρωεκλογές θα κατέλθει εκ νέου και η Δημοκρατική Αναγέννηση, το κόμμα που είχε ιδρύσει ο κ. Στέλιος Παπαθεμελής το 2007. Ψηφοδέλτιο αναμένεται να καταρτίσουν σχηματισμοί όπως το ΜΕΡΑ, το ΚΚΕ μ-λ και το Μ-Λ ΚΚΕ και η Ελληνοευρωπαϊκή Συμμετοχική Δημοκρατία.
Κυριακή, Φεβρουαρίου 15
Σάββατο, Φεβρουαρίου 14
Υιοθετήστε ένα παιδί από τα αζήτητα
πηγή: tanea.gr / ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Ένας γιατρός και μια κοινωνική λειτουργός μιλούν για τα «εγκαταλελειμμένα» του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα.
Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Να αυξηθούν οι υιοθεσίες και οι ανάδοχες οικογένειες»
«Υπάρχουν άνθρωποι που παρατούν τα παιδιά τους για ασήμαντους λόγους» λέει ο γιατρός Χρ. Κώσταλος
Ψιλόβρεχε και είπα να πάω με το Μετρό. Οι γιγαντοαφίσες με καλούσαν να ζήσω την ημέρα των ερωτευμένων. Καρδούλες, τριαντάφυλλα, σοκολατάκια, δακτυλίδια...
Όλα ροζ. Στην έξοδο του σταθμού στο Μέγαρο Μουσικής, ένας μετανάστης κυνηγάει τους περαστικούς με μια αγκαλιά κόκκινα λούτρινα αρκουδάκια. Γιατί τα αρκουδάκια συμβολίζουν τον έρωτα; Γελάω με τις απορίες μου και κατηφορίζω προς το Νοσοκομείο Αλεξάνδρα.
Ημιφορτηγά προσπαθούν να βολευτούν στα πεζοδρόμια. Παρέες συγγενών προσπαθούν να διασκεδάσουν την αγωνία τους πίνοντας μπίρες στο παρκάκι της Μιχαλακοπούλου. Άντρες καπνίζουν αρειμανίως στο προαύλιο του νοσοκομείου. Έγκυες μπαινοβγαίνουν από παντού. Πουθενά ροζ. Η υποδοχή μαρτυρεί ότι κάποιος προσπαθεί να βάλει μια τάξη στο μεγαλύτερο δημόσιο μαιευτήριο της χώρας. Ένας κοστουμαρισμένος υπάλληλος λύνει τις απορίες των νεοεισερχόμενων, ενώ καθαρίστριες «οργώνουν» τις σκάλες και τους διαδρόμους.
Ανεβαίνω αργά έναν έναν τους ορόφους παρατηρώντας τα πρόσωπα. Μετανάστες με πλαστικές σακούλες, πληθωρικοί Τσιγγάνοι, ηλικιωμένα αντρόγυνα, γονείς από την επαρχία, κορίτσια φοβισμένα. Ένα ζευγάρι από αυτά που κάποτε θα έλεγες «κουλτουριάρικο», «ξεζουμίζει» στις ερωτήσεις έναν γιατρό που προσπαθεί ταυτοχρόνως να πορευθεί προς το τμήμα του.
Ο διοικητής του νοσοκομείου Νίκος Ξηρομερίτης με ρωτάει για τις προθέσεις μου. Έχω ζητήσει άδεια να επισκεφθώ τα «αζήτητα» και είναι με το δίκιο του επιφυλακτικός. «Θα σας το επιτρέψουμε αλλά θέλουμε να φανείτε προσεκτικός». Στο βάθος ενός ατελείωτου διαδρόμου είναι το Τμήμα Νεογνών. Μια πόρτα ασφαλισμένη και απέξω οι γονείς που περιμένουν να πάει η ώρα 12 και να επισκεφθούν τα μωρά τους. Αριστερά τα νεογέννητα, δεξιά στο βάθος η Εντατική και απέναντι μου ο «θάλαμος τελειομήνων». «Τι να λέγαμε;» μου εξηγεί η προϊσταμένη. «Θάλαμος εγκαταλελειμμένων;».
Ο καθηγητής Παιδιατρικής Χρήστος Κώσταλος, διευθυντής του Νεογνολογικού Τμήματος, με περιμένει στο γραφείο του. Ένα φτηνό έπιπλο, δύο καρέκλες, ράφια για τα βιβλία του. Ούτε πίνακες ούτε πολυθρόνες ούτε δώρα φαρμακευτικών εταιρειών και εταιρειών γάλακτος, από αυτά που γεμίζουν τα γραφεία των γιατρών των ιδιωτικών μαιευτηρίων.
Ποια ήταν η τελευταία φορά που σας άφησαν ένα μωρό και έφυγαν;
Πριν από δύο εβδομάδες. Εξαφανίστηκε η μάνα και ύστερα από δύο μέρες τηλεφώνησε κάποιος και μου είπε πως η γυναίκα δεν είναι παντρεμένη αλλά θα μαζέψει χρήματα και θα επιστρέψει να πάρει το παιδί. Έως τώρα δεν έχει φανεί.
Γιατί το άφησε;
Μάλλον δεν είχε λεφτά. Τα έξοδα τοκετού τούς φαίνονται υπερβολικά. Είναι γύρω στα 90 ευρώ την ημέρα, στην περίπτωση βέβαια που δεν χρειάζεται το μωρό να εισαχθεί σε μονάδα αυξημένης φροντίδας. Το ελάχιστο που μπορεί να μείνει μια μητέρα με το παιδί στο νοσοκομείο είναι τρεις ημέρες. Όπως και να το κάνουμε όμως, για μία άπορη κοπέλα δεν είναι ένα ευκαταφρόνητο ποσό.
Εάν σας έλεγε η μητέρα πως δεν έχει χρήματα, τι θα κάνατε;
Θα τους ζητούσαμε να προσκομίζουν ένα πιστοποιητικό απορίας για να πληρώσει το Δημόσιο. Οι αλλοδαποί τα πληρώνουν με δόσεις, γίνεται μια διευθέτηση μέσω της κοινωνικής υπηρεσίας. Συμβαίνει και το εξής ανόητο: κρατάμε το παιδί, σαν ένα είδος εγγύησης, έως ότου φέρουν τα χρήματα. Όσο όμως μένει το παιδί στο νοσοκομείο, αυξάνεται ο λογαριασμός.
Έχω πληροφορηθεί ότι πολλές φορές εάν το παιδί έχει κάποια αρρώστια, σας το αφήνουν και φεύγουν...
Ναι και είχαμε πρόσφατα το τραγικό γεγονός, μια μητέρα να γεννήσει δίδυμα, να πάρει το υγιές και να εγκαταλείψει το παιδί με δυσπλασία στο πρόσωπο. Σε μια άλλη περίπτωση που θυμάμαι, ο πατέρας ήθελε να το αφήσει, η μητέρα δεν ήθελε. Ο πατέρας την απειλούσε ότι αν πάρει το παιδί θα τη χώριζε. Και το παιδί τελικά έγινε καλά, δεν είχε τίποτε σοβαρό. Ένα άλλο είχε μια ελαφριά δερματοπάθεια. Ένα πανέμορφο μωρό. Και είπαν «δεν το παίρνουμε». Παρατούν τα παιδιά για ασήμαντους λόγους.
Ανύπαντρες μητέρες,ανήλικα κορίτσια φεύγουν στα κρυφά;
Αυτή είναι ειδική κατηγορία. Υπάρχει μία νέα μητέρα που έρχεται κάθε απόγευμα και βλέπει το παιδί της. Δεν θέλει να το εγκαταλείψει αλλά η οικογένειά της τής έχει γυρίσει την πλάτη. Όταν έμαθαν ότι έμεινε έγκυος, την έδειραν. Σαν να ζουν στον περασμένο αιώνα! Είναι 16 χρόνων, μπορεί να το πάρει αργότερα, αν παντρευτεί.
Είναι η ντροπή της οικογένειας...
Εξώγαμο! Πριν από λίγα χρόνια σε καθαρίζανε γι΄ αυτό. Σε κλειστές κοινωνίες θεωρείται ακόμη, δυστυχώς, μεγάλη ντροπή.
Ποια είναι η τύχη των παιδιών που σας αφήνουν εδώ;
Εδώ είναι και το πρόβλημά μας. Αν το παιδί είναι υγιές, το κρατάμε 3-5 μήνες. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και για τα παιδάκια που έχουν κάποια δυσμορφία. Ένα έφυγε 11 μηνών, ολόκληρο παιδί δηλαδή. Και αυτό κατόπιν παρέμβασης του υφυπουργού στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα.
Εκεί υιοθετούνται;
Ένα φυσιολογικό παιδί έχει πολλές πιθανότητες. Τα μωρά που έχουν κάποια προβλήματα όμως δεν έχουν καμία τύχη. Ο Έλληνας δεν υιοθετεί ένα παιδί με προβλήματα υγείας και δεν θέλει επίσης να υιοθετήσει ένα παιδί που η φυσική του μητέρα είναι ψυχικά διαταραγμένη ή εξαρτημένη από ουσίες ή αλκοόλ. Στην Ευρώπη υιοθετούνται παιδιά που πάσχουν από σύνδρομο Down, εδώ όχι.
Το λέτε σαν να έχετε κάποια πολύ συγκεκριμένη εμπειρία...
Πρόσφατα ένας πατέρας ήρθε στο γραφείο μου και μου λέει με κυνικό τρόπο: «Διάβασα στο Ίντερνετ ότι αυτά τα παιδιά έχουν πολλά προβλήματα και γι΄ αυτό θα το αφήσουμε εδώ». Με έκανε έξαλλο και του είπα: «Είναι αυτό, κύριε, κοινωνική συμπεριφορά;». Η γυναίκα του ήταν δασκάλα, δεν ήθελε να το εγκαταλείψει, κατέληξε σε ψυχιατρείο.
Συνολικά πόσα παιδιά σας αφήνουν τον χρόνο;
Γύρω στα 20 εδώ και πολύ λιγότερα στο Έλενα. Έχω μάθει ότι ακόμα και οι θυρωροί άλλων μαιευτηρίων της Αθήνας, όταν αντιληφθούν περίπτωση εγκατάλειψης, λένε «πηγαίνετε στο Αλεξάνδρα». Εγώ πιστεύω πάντως ότι κάνουμε κοινωνικό έργο. Το θέμα είναι να βοηθάς αυτούς που δεν έχουν χρήματα, αυτοί που έχουν θα βρουν τη λύση.
Πώς θα μπορούσαμε να διευκολύνουμε όλα αυτά τα παιδιά;
Πρέπει να αλλάξει ο νόμος της υιοθεσίας. Αγανακτούν τα ζευγάρια και πάνε και αγοράζουν παιδιά από τη Βουλγαρία. Πρέπει να πάψει η γραφειοκρατία. Η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει και τέσσερα χρόνια. Ποιος περιμένει; Και πρέπει να επιτραπεί και στους ξένους να υιοθετούν τα παιδιά που δεν τα επιλέγουν οι Έλληνες.
Υπάρχουν ξένοι που θεωρούν ότι κάνουν κοινωνικό έργο υιοθετώντας ένα παιδάκι με πρόβλημα υγείας.
Ανάδοχες οικογένειες έχετε;
Είμαστε πολύ πίσω και σ΄ αυτό.
Κάποτε είχε έρθει ένα διάσημος Αμερικανός νεογνολόγος και όταν είδε τα εγκαταλελειμμένα παιδιά μού είπε ότι στην Αμερική το αντίστοιχο πρόβλημα το έλυσαν σε μια νύχτα. Τα έδωσαν όλα σε ανάδοχες οικογένειες. Αυτά τα μωρά απασχολούν προσωπικό, μπλοκάρουν όλα τα τμήματα. Θα στοίχιζε λιγότερα στο κράτος αν ενίσχυε κάποιες οικογένειες οι οποίες και θα φρόντιζαν, έστω και για μικρό διάστημα, τα παιδιά αυτά. Το κυριότερο όμως είναι ότι τα παιδάκια θα μεγάλωναν σε ένα φυσιολογικό περιβάλλον και όχι μέσα σε ένα νοσοκομείο. Θα μου πείτε, το ελληνικό κράτος θα ενδιαφερθεί για την τύχη αυτών των παιδιών;
Πόσα χρόνια είστε εδώ;
Είμαι 40 χρόνια γιατρός. Είμαι 28 χρόνια διευθυντής σε νεογνολογικά τμήματα, 10 χρόνια στο Αλεξάνδρα και πριν στο Νοσοκομείο Παίδων.
Έχετε δική σας οικογένεια;
Έχω 2 κόρες μεγάλες. Αγαπώ πολύ τα παιδιά. Εδώ μέσα είμαι σαν πατέρας τους. Κάθε φορά που φεύγει ένα μωρό, κλαίμε. Κυρίως οι γυναίκες που τα μεγαλώνουν. Είχαμε μια σπουδάστρια που έκανε εδώ την πρακτική της και ανέλαβε αυτή και οι γονείς της να βαφτίσουν ένα μωρό.
Το βγάλαμε Αλέξανδρο.
«Κάθε χρόνο 20-25 γυναίκες αφήνουν εδώ τα παιδιά τους»
Είχα ακούσει κάποιες ιστορίες, αλλά πίστευα ότι ήταν οι υπερβολές των μανάδων μας. Κάποτε λέει έξω από τα μεγάλα νοσοκομεία αλλά και ορφανοτροφεία και μοναστήρια υπήρχαν βρεφοδόχοι όπου οι μητέρες άφηναν τα μωρά που δεν μπορούσαν να θρέψουν. Τα σκέπαζαν καλά, καμιά φορά έβαζαν ένα φυλακτό ή ένα σημείωμα και τα άφηναν νύχτα στις ειδικές αυτές εσοχές.
Και το ξημέρωμα οι νοσοκόμες μάζευαν τα μωρά όπως μαζεύουν στα χωριά τα αυγά. Όταν κάποια στιγμή είδα στο Μουσείο Μπενάκη τις φωτογραφίες από το «Λεύκωμα ζωής» της Βούλας Παπαϊωάννου, κατάλαβα ότι οι μανάδες μας δεν έλεγαν πάντα παραμύθια. Στην αίθουσα του Αλεξάνδρα οι πλαστικές μικρές κούνιες των βρεφών φέρουν το επώνυμο της μητέρας. Τρεις αλλοδαπές, επτά Ελληνίδες! Δύο από τα δέκα παιδιά αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα υγείας. Τα οκτώ δηλαδή είναι υγιέστατα.
Τέσσερα από αυτά «δέχονται» επισκέψεις. «Ίσως αυτά να τα πάρουν κάποια στιγμή».
Νιώθω άβολα και σταματώ τις ερωτήσεις. Δύο κορίτσια, φοιτήτριες από τα ΤΕΙ, αγκαλιάζουν και ταΐζουν δύο από τα μωρά. Ένα άλλο, μεγαλύτερο και ανήσυχο είναι στα χέρια μιας έμπειρης νοσηλεύτριας. Η προϊσταμένη της κοινωνικής υπηρεσίας του Νοσοκομείου, κ. Μαριλένα Τζεβελέκα, προσπαθεί να μου λύσει κάποιες απορίες.
«Στο Αλεξάνδρα γεννούν κάθε χρόνο περίπου 300 ανύπαντρες γυναίκες. Στην πλειονότητά τους οι ανύπαντρες γυναίκες που θέλουν να γεννήσουν σε νοσοκομείο έρχονται εδώ επειδή ξέρουν ότι είναι ένα κέντρο προστασίας».
Ελληνίδες ή αλλοδαπές;
Περίπου 50%-50%. Οι περισσότερες είναι από το Λεκανοπέδιο.
Φτωχές κοπέλες;
Ναι, φτωχές. Απ΄ αυτές τις 300, οι περισσότερες τα παίρνουν τα παιδιά τους. Ευτυχώς. Αλλά έχουμε γύρω στις 20 με 25 κάθε χρόνο που αφήνουν τα παιδιά τους, για διάφορους λόγους. Οικογενειακούς, προσωπικούς, οικονομικούς ή για λόγους υγείας. Ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι 25-35 ετών.
Τα ανήλικα κορίτσια εδώ δεν γεννούν κι αυτά;
Είναι μία κατηγορία ξεχωριστή. Υπάρχει ειδικό τμήμα παιδικής και εφηβικής γυναικολογίας. Εκεί βλέπουν τις ανήλικες μητέρες και μας τις στέλνουν, γιατί συνήθως είναι ιδιαίτερα περιστατικά. Η εγκυμοσύνη είναι ή αποτέλεσμα βιασμού ή αιμομιξίας... δύσκολα περιστατικά. Ευτυχώς είναι λίγα. Τρία με τέσσερα τον χρόνο. Οι ανύπαντρες μητέρες που αφήνουν τα παιδιά τους τι προβλήματα αντιμετωπίζουν;
Στην πλειονότητά τους αυτές οι γυναίκες έχουν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, δηλαδή το 80% απ΄ αυτές έχουν τελειώσει το Δημοτικό, δεν έχουν πάει Γυμνάσιο. Στην πλειονότητά τους επίσης είναι άνεργες και τις συντηρεί ή ο σύντροφός τους ή η οικογένειά τους. Και υπάρχει και μια κατηγορία γυναικών- από τα πιο δύσκολα περιστατικά- που είναι οι τοξικοεξαρτημένες και τα ψυχιατρικά περιστατικά. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα υπάρχει ραγδαία αύξηση όσον αφορά τα περιστατικά αυτής της κατηγορίας.
Πώς αντιμετωπίζετε αυτές τις γυναίκες;
Τους προτείνουμε λύσεις και γι΄ αυτές και για τα παιδιά τους. Συνήθως δεν έχουν στήριξη ούτε από την οικογένεια ούτε από τον σύντροφο, οπότε αναλαμβάνουμε εμείς τη φροντίδα του μωρού. Και μετά προσπαθούμε να βοηθήσουμε και τις ίδιες. Να τις φέρουμε σε επαφή με τον ΟΚΑΝΑ ή με άλλους φορείς, όταν είναι χρήστες ουσιών. Αυτές που παίρνουν τα παιδιά τους, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τις παρακολουθούμε συνεχώς. Τις επισκεπτόμαστε στα σπίτια τους, ειδικά όταν έχουμε κάποιες αμφιβολίες για το πώς θα τα πάνε με το παιδί, μιλάμε μαζί τους.
Γυναίκες ανύπαντρες που γεννούν και εξαφανίζονται υπάρχουν;
Πολύ λίγες. Συνήθως έρχονται και μας λένε «δεν μπορώ να κρατήσω το παιδί» και συνεργαζόμαστε μαζί τους για το τι θα γίνει. Οι περισσότερες συνεχίζουν και συνεργάζονται με τα ιδρύματα Μητέρα και ΠΙΚΠΑ όπου πηγαίνουν τα παιδιά. Και τελικά συναινούν για να υιοθετηθούν τα παιδιά.
Ένας γιατρός και μια κοινωνική λειτουργός μιλούν για τα «εγκαταλελειμμένα» του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα.
Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Να αυξηθούν οι υιοθεσίες και οι ανάδοχες οικογένειες»
«Υπάρχουν άνθρωποι που παρατούν τα παιδιά τους για ασήμαντους λόγους» λέει ο γιατρός Χρ. Κώσταλος
Ψιλόβρεχε και είπα να πάω με το Μετρό. Οι γιγαντοαφίσες με καλούσαν να ζήσω την ημέρα των ερωτευμένων. Καρδούλες, τριαντάφυλλα, σοκολατάκια, δακτυλίδια...
Όλα ροζ. Στην έξοδο του σταθμού στο Μέγαρο Μουσικής, ένας μετανάστης κυνηγάει τους περαστικούς με μια αγκαλιά κόκκινα λούτρινα αρκουδάκια. Γιατί τα αρκουδάκια συμβολίζουν τον έρωτα; Γελάω με τις απορίες μου και κατηφορίζω προς το Νοσοκομείο Αλεξάνδρα.
Ημιφορτηγά προσπαθούν να βολευτούν στα πεζοδρόμια. Παρέες συγγενών προσπαθούν να διασκεδάσουν την αγωνία τους πίνοντας μπίρες στο παρκάκι της Μιχαλακοπούλου. Άντρες καπνίζουν αρειμανίως στο προαύλιο του νοσοκομείου. Έγκυες μπαινοβγαίνουν από παντού. Πουθενά ροζ. Η υποδοχή μαρτυρεί ότι κάποιος προσπαθεί να βάλει μια τάξη στο μεγαλύτερο δημόσιο μαιευτήριο της χώρας. Ένας κοστουμαρισμένος υπάλληλος λύνει τις απορίες των νεοεισερχόμενων, ενώ καθαρίστριες «οργώνουν» τις σκάλες και τους διαδρόμους.
Ανεβαίνω αργά έναν έναν τους ορόφους παρατηρώντας τα πρόσωπα. Μετανάστες με πλαστικές σακούλες, πληθωρικοί Τσιγγάνοι, ηλικιωμένα αντρόγυνα, γονείς από την επαρχία, κορίτσια φοβισμένα. Ένα ζευγάρι από αυτά που κάποτε θα έλεγες «κουλτουριάρικο», «ξεζουμίζει» στις ερωτήσεις έναν γιατρό που προσπαθεί ταυτοχρόνως να πορευθεί προς το τμήμα του.
Ο διοικητής του νοσοκομείου Νίκος Ξηρομερίτης με ρωτάει για τις προθέσεις μου. Έχω ζητήσει άδεια να επισκεφθώ τα «αζήτητα» και είναι με το δίκιο του επιφυλακτικός. «Θα σας το επιτρέψουμε αλλά θέλουμε να φανείτε προσεκτικός». Στο βάθος ενός ατελείωτου διαδρόμου είναι το Τμήμα Νεογνών. Μια πόρτα ασφαλισμένη και απέξω οι γονείς που περιμένουν να πάει η ώρα 12 και να επισκεφθούν τα μωρά τους. Αριστερά τα νεογέννητα, δεξιά στο βάθος η Εντατική και απέναντι μου ο «θάλαμος τελειομήνων». «Τι να λέγαμε;» μου εξηγεί η προϊσταμένη. «Θάλαμος εγκαταλελειμμένων;».
Ο καθηγητής Παιδιατρικής Χρήστος Κώσταλος, διευθυντής του Νεογνολογικού Τμήματος, με περιμένει στο γραφείο του. Ένα φτηνό έπιπλο, δύο καρέκλες, ράφια για τα βιβλία του. Ούτε πίνακες ούτε πολυθρόνες ούτε δώρα φαρμακευτικών εταιρειών και εταιρειών γάλακτος, από αυτά που γεμίζουν τα γραφεία των γιατρών των ιδιωτικών μαιευτηρίων.
Ποια ήταν η τελευταία φορά που σας άφησαν ένα μωρό και έφυγαν;
Πριν από δύο εβδομάδες. Εξαφανίστηκε η μάνα και ύστερα από δύο μέρες τηλεφώνησε κάποιος και μου είπε πως η γυναίκα δεν είναι παντρεμένη αλλά θα μαζέψει χρήματα και θα επιστρέψει να πάρει το παιδί. Έως τώρα δεν έχει φανεί.
Γιατί το άφησε;
Μάλλον δεν είχε λεφτά. Τα έξοδα τοκετού τούς φαίνονται υπερβολικά. Είναι γύρω στα 90 ευρώ την ημέρα, στην περίπτωση βέβαια που δεν χρειάζεται το μωρό να εισαχθεί σε μονάδα αυξημένης φροντίδας. Το ελάχιστο που μπορεί να μείνει μια μητέρα με το παιδί στο νοσοκομείο είναι τρεις ημέρες. Όπως και να το κάνουμε όμως, για μία άπορη κοπέλα δεν είναι ένα ευκαταφρόνητο ποσό.
Εάν σας έλεγε η μητέρα πως δεν έχει χρήματα, τι θα κάνατε;
Θα τους ζητούσαμε να προσκομίζουν ένα πιστοποιητικό απορίας για να πληρώσει το Δημόσιο. Οι αλλοδαποί τα πληρώνουν με δόσεις, γίνεται μια διευθέτηση μέσω της κοινωνικής υπηρεσίας. Συμβαίνει και το εξής ανόητο: κρατάμε το παιδί, σαν ένα είδος εγγύησης, έως ότου φέρουν τα χρήματα. Όσο όμως μένει το παιδί στο νοσοκομείο, αυξάνεται ο λογαριασμός.
Έχω πληροφορηθεί ότι πολλές φορές εάν το παιδί έχει κάποια αρρώστια, σας το αφήνουν και φεύγουν...
Ναι και είχαμε πρόσφατα το τραγικό γεγονός, μια μητέρα να γεννήσει δίδυμα, να πάρει το υγιές και να εγκαταλείψει το παιδί με δυσπλασία στο πρόσωπο. Σε μια άλλη περίπτωση που θυμάμαι, ο πατέρας ήθελε να το αφήσει, η μητέρα δεν ήθελε. Ο πατέρας την απειλούσε ότι αν πάρει το παιδί θα τη χώριζε. Και το παιδί τελικά έγινε καλά, δεν είχε τίποτε σοβαρό. Ένα άλλο είχε μια ελαφριά δερματοπάθεια. Ένα πανέμορφο μωρό. Και είπαν «δεν το παίρνουμε». Παρατούν τα παιδιά για ασήμαντους λόγους.
Ανύπαντρες μητέρες,ανήλικα κορίτσια φεύγουν στα κρυφά;
Αυτή είναι ειδική κατηγορία. Υπάρχει μία νέα μητέρα που έρχεται κάθε απόγευμα και βλέπει το παιδί της. Δεν θέλει να το εγκαταλείψει αλλά η οικογένειά της τής έχει γυρίσει την πλάτη. Όταν έμαθαν ότι έμεινε έγκυος, την έδειραν. Σαν να ζουν στον περασμένο αιώνα! Είναι 16 χρόνων, μπορεί να το πάρει αργότερα, αν παντρευτεί.
Είναι η ντροπή της οικογένειας...
Εξώγαμο! Πριν από λίγα χρόνια σε καθαρίζανε γι΄ αυτό. Σε κλειστές κοινωνίες θεωρείται ακόμη, δυστυχώς, μεγάλη ντροπή.
Ποια είναι η τύχη των παιδιών που σας αφήνουν εδώ;
Εδώ είναι και το πρόβλημά μας. Αν το παιδί είναι υγιές, το κρατάμε 3-5 μήνες. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και για τα παιδάκια που έχουν κάποια δυσμορφία. Ένα έφυγε 11 μηνών, ολόκληρο παιδί δηλαδή. Και αυτό κατόπιν παρέμβασης του υφυπουργού στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα.
Εκεί υιοθετούνται;
Ένα φυσιολογικό παιδί έχει πολλές πιθανότητες. Τα μωρά που έχουν κάποια προβλήματα όμως δεν έχουν καμία τύχη. Ο Έλληνας δεν υιοθετεί ένα παιδί με προβλήματα υγείας και δεν θέλει επίσης να υιοθετήσει ένα παιδί που η φυσική του μητέρα είναι ψυχικά διαταραγμένη ή εξαρτημένη από ουσίες ή αλκοόλ. Στην Ευρώπη υιοθετούνται παιδιά που πάσχουν από σύνδρομο Down, εδώ όχι.
Το λέτε σαν να έχετε κάποια πολύ συγκεκριμένη εμπειρία...
Πρόσφατα ένας πατέρας ήρθε στο γραφείο μου και μου λέει με κυνικό τρόπο: «Διάβασα στο Ίντερνετ ότι αυτά τα παιδιά έχουν πολλά προβλήματα και γι΄ αυτό θα το αφήσουμε εδώ». Με έκανε έξαλλο και του είπα: «Είναι αυτό, κύριε, κοινωνική συμπεριφορά;». Η γυναίκα του ήταν δασκάλα, δεν ήθελε να το εγκαταλείψει, κατέληξε σε ψυχιατρείο.
Συνολικά πόσα παιδιά σας αφήνουν τον χρόνο;
Γύρω στα 20 εδώ και πολύ λιγότερα στο Έλενα. Έχω μάθει ότι ακόμα και οι θυρωροί άλλων μαιευτηρίων της Αθήνας, όταν αντιληφθούν περίπτωση εγκατάλειψης, λένε «πηγαίνετε στο Αλεξάνδρα». Εγώ πιστεύω πάντως ότι κάνουμε κοινωνικό έργο. Το θέμα είναι να βοηθάς αυτούς που δεν έχουν χρήματα, αυτοί που έχουν θα βρουν τη λύση.
Πώς θα μπορούσαμε να διευκολύνουμε όλα αυτά τα παιδιά;
Πρέπει να αλλάξει ο νόμος της υιοθεσίας. Αγανακτούν τα ζευγάρια και πάνε και αγοράζουν παιδιά από τη Βουλγαρία. Πρέπει να πάψει η γραφειοκρατία. Η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει και τέσσερα χρόνια. Ποιος περιμένει; Και πρέπει να επιτραπεί και στους ξένους να υιοθετούν τα παιδιά που δεν τα επιλέγουν οι Έλληνες.
Υπάρχουν ξένοι που θεωρούν ότι κάνουν κοινωνικό έργο υιοθετώντας ένα παιδάκι με πρόβλημα υγείας.
Ανάδοχες οικογένειες έχετε;
Είμαστε πολύ πίσω και σ΄ αυτό.
Κάποτε είχε έρθει ένα διάσημος Αμερικανός νεογνολόγος και όταν είδε τα εγκαταλελειμμένα παιδιά μού είπε ότι στην Αμερική το αντίστοιχο πρόβλημα το έλυσαν σε μια νύχτα. Τα έδωσαν όλα σε ανάδοχες οικογένειες. Αυτά τα μωρά απασχολούν προσωπικό, μπλοκάρουν όλα τα τμήματα. Θα στοίχιζε λιγότερα στο κράτος αν ενίσχυε κάποιες οικογένειες οι οποίες και θα φρόντιζαν, έστω και για μικρό διάστημα, τα παιδιά αυτά. Το κυριότερο όμως είναι ότι τα παιδάκια θα μεγάλωναν σε ένα φυσιολογικό περιβάλλον και όχι μέσα σε ένα νοσοκομείο. Θα μου πείτε, το ελληνικό κράτος θα ενδιαφερθεί για την τύχη αυτών των παιδιών;
Πόσα χρόνια είστε εδώ;
Είμαι 40 χρόνια γιατρός. Είμαι 28 χρόνια διευθυντής σε νεογνολογικά τμήματα, 10 χρόνια στο Αλεξάνδρα και πριν στο Νοσοκομείο Παίδων.
Έχετε δική σας οικογένεια;
Έχω 2 κόρες μεγάλες. Αγαπώ πολύ τα παιδιά. Εδώ μέσα είμαι σαν πατέρας τους. Κάθε φορά που φεύγει ένα μωρό, κλαίμε. Κυρίως οι γυναίκες που τα μεγαλώνουν. Είχαμε μια σπουδάστρια που έκανε εδώ την πρακτική της και ανέλαβε αυτή και οι γονείς της να βαφτίσουν ένα μωρό.
Το βγάλαμε Αλέξανδρο.
«Κάθε χρόνο 20-25 γυναίκες αφήνουν εδώ τα παιδιά τους»
Είχα ακούσει κάποιες ιστορίες, αλλά πίστευα ότι ήταν οι υπερβολές των μανάδων μας. Κάποτε λέει έξω από τα μεγάλα νοσοκομεία αλλά και ορφανοτροφεία και μοναστήρια υπήρχαν βρεφοδόχοι όπου οι μητέρες άφηναν τα μωρά που δεν μπορούσαν να θρέψουν. Τα σκέπαζαν καλά, καμιά φορά έβαζαν ένα φυλακτό ή ένα σημείωμα και τα άφηναν νύχτα στις ειδικές αυτές εσοχές.
Και το ξημέρωμα οι νοσοκόμες μάζευαν τα μωρά όπως μαζεύουν στα χωριά τα αυγά. Όταν κάποια στιγμή είδα στο Μουσείο Μπενάκη τις φωτογραφίες από το «Λεύκωμα ζωής» της Βούλας Παπαϊωάννου, κατάλαβα ότι οι μανάδες μας δεν έλεγαν πάντα παραμύθια. Στην αίθουσα του Αλεξάνδρα οι πλαστικές μικρές κούνιες των βρεφών φέρουν το επώνυμο της μητέρας. Τρεις αλλοδαπές, επτά Ελληνίδες! Δύο από τα δέκα παιδιά αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα υγείας. Τα οκτώ δηλαδή είναι υγιέστατα.
Τέσσερα από αυτά «δέχονται» επισκέψεις. «Ίσως αυτά να τα πάρουν κάποια στιγμή».
Νιώθω άβολα και σταματώ τις ερωτήσεις. Δύο κορίτσια, φοιτήτριες από τα ΤΕΙ, αγκαλιάζουν και ταΐζουν δύο από τα μωρά. Ένα άλλο, μεγαλύτερο και ανήσυχο είναι στα χέρια μιας έμπειρης νοσηλεύτριας. Η προϊσταμένη της κοινωνικής υπηρεσίας του Νοσοκομείου, κ. Μαριλένα Τζεβελέκα, προσπαθεί να μου λύσει κάποιες απορίες.
«Στο Αλεξάνδρα γεννούν κάθε χρόνο περίπου 300 ανύπαντρες γυναίκες. Στην πλειονότητά τους οι ανύπαντρες γυναίκες που θέλουν να γεννήσουν σε νοσοκομείο έρχονται εδώ επειδή ξέρουν ότι είναι ένα κέντρο προστασίας».
Ελληνίδες ή αλλοδαπές;
Περίπου 50%-50%. Οι περισσότερες είναι από το Λεκανοπέδιο.
Φτωχές κοπέλες;
Ναι, φτωχές. Απ΄ αυτές τις 300, οι περισσότερες τα παίρνουν τα παιδιά τους. Ευτυχώς. Αλλά έχουμε γύρω στις 20 με 25 κάθε χρόνο που αφήνουν τα παιδιά τους, για διάφορους λόγους. Οικογενειακούς, προσωπικούς, οικονομικούς ή για λόγους υγείας. Ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι 25-35 ετών.
Τα ανήλικα κορίτσια εδώ δεν γεννούν κι αυτά;
Είναι μία κατηγορία ξεχωριστή. Υπάρχει ειδικό τμήμα παιδικής και εφηβικής γυναικολογίας. Εκεί βλέπουν τις ανήλικες μητέρες και μας τις στέλνουν, γιατί συνήθως είναι ιδιαίτερα περιστατικά. Η εγκυμοσύνη είναι ή αποτέλεσμα βιασμού ή αιμομιξίας... δύσκολα περιστατικά. Ευτυχώς είναι λίγα. Τρία με τέσσερα τον χρόνο. Οι ανύπαντρες μητέρες που αφήνουν τα παιδιά τους τι προβλήματα αντιμετωπίζουν;
Στην πλειονότητά τους αυτές οι γυναίκες έχουν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, δηλαδή το 80% απ΄ αυτές έχουν τελειώσει το Δημοτικό, δεν έχουν πάει Γυμνάσιο. Στην πλειονότητά τους επίσης είναι άνεργες και τις συντηρεί ή ο σύντροφός τους ή η οικογένειά τους. Και υπάρχει και μια κατηγορία γυναικών- από τα πιο δύσκολα περιστατικά- που είναι οι τοξικοεξαρτημένες και τα ψυχιατρικά περιστατικά. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα υπάρχει ραγδαία αύξηση όσον αφορά τα περιστατικά αυτής της κατηγορίας.
Πώς αντιμετωπίζετε αυτές τις γυναίκες;
Τους προτείνουμε λύσεις και γι΄ αυτές και για τα παιδιά τους. Συνήθως δεν έχουν στήριξη ούτε από την οικογένεια ούτε από τον σύντροφο, οπότε αναλαμβάνουμε εμείς τη φροντίδα του μωρού. Και μετά προσπαθούμε να βοηθήσουμε και τις ίδιες. Να τις φέρουμε σε επαφή με τον ΟΚΑΝΑ ή με άλλους φορείς, όταν είναι χρήστες ουσιών. Αυτές που παίρνουν τα παιδιά τους, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τις παρακολουθούμε συνεχώς. Τις επισκεπτόμαστε στα σπίτια τους, ειδικά όταν έχουμε κάποιες αμφιβολίες για το πώς θα τα πάνε με το παιδί, μιλάμε μαζί τους.
Γυναίκες ανύπαντρες που γεννούν και εξαφανίζονται υπάρχουν;
Πολύ λίγες. Συνήθως έρχονται και μας λένε «δεν μπορώ να κρατήσω το παιδί» και συνεργαζόμαστε μαζί τους για το τι θα γίνει. Οι περισσότερες συνεχίζουν και συνεργάζονται με τα ιδρύματα Μητέρα και ΠΙΚΠΑ όπου πηγαίνουν τα παιδιά. Και τελικά συναινούν για να υιοθετηθούν τα παιδιά.
Ευλογία και κατάρα η οικονομική κρίση
πηγή Τa Nea
Ο εμπνευστής του «τρίτου δρόμου» μιλάει στα «ΝΕΑ» για την πολιτική και το μέλλον
«Η Αριστερά και η Δεξιά πράγματι έχουν έρθει κοντά, αλλά ακόμη υπάρχουν διαφορές ανάμεσά τους. Η εκλογή Ομπάμα θα έχει θετική επιρροή στην Αριστερά»
Ευλογία και κατάρα μαζί είναι η οικονομική κρίση για την Αριστερά στην Ευρώπη. Ευλογία γιατί προσφέρεται για την αναγέννησή της. Κατάρα γιατί παρουσιάζει κινδύνους για τη διάσπασή της. Αυτό εκτιμά στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο εμπνευστής του «τρίτου δρόμου» και καθηγητής στο London School of Εconomics Άντονι Γκίντενς, ο οποίος σημειώνει πως η επιστροφή στον κρατικό προστατευτισμό στις σημερινές συνθήκες θα ήταν «τεράστιο λάθος».
«Δεν μπορούμε να γυρίσουμε στον κεϊνσιανισμό. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο τι έγραψε θεωρητικά ο Κέινς και στο πώς εφαρμόστηκαν τα όσα είπε στη μεταπολεμική περίοδο. Ό,τι κι αν γίνει, δεν μπορούμε να επιστρέψουμε σε ένα τέτοιο δόγμα, το οποίο ήταν εφαρμόσιμο όταν οι οικονομικές αγορές ήταν λιγότερο ολοκληρωμένες. Χρειάζεται πολλή σκέψη, πολλή καινοτομία και πολύς ρεβιζιονισμός (αναθεώρηση). Μας λείπει η δημιουργικότητα. Το να κοιτάμε πίσω είναι μόνο επικίνδυνο». Ο Άντονι Γκίντενς, ο πιο διάσημος Βρετανός κοινωνικός επιστήμονας μετά τον Τζον Μέιναρντ Κέινς, ο άνθρωπος που συνδέθηκε με την επάνοδο των Βρετανών Εργατικών στη εξουσία είναι κατηγορηματικός.
Για τον Γκίντενς, ο Κέινς πρέπει να λειτουργήσει ως πηγή έμπνευσης για τα όρια της ορθολογικότητας των αγορών. Όπως σημειώνει, «είναι καλό να τον θυμόμαστε για να αντλούμε έμπνευση, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά». Ο μεγάλος κίνδυνος με τα μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση είναι η επιστροφή στο κράτος: «Αυτό θα είναι τεράστιο λάθος. Το κράτος δεν πρόκειται να αποδειχθεί καλύτερο απ΄ ό,τι σε προηγούμενες γενιές.
Ο άλλος κίνδυνος είναι η ίδια η φύση του ρίσκου των αγορών», λέει.
Ποια είναι η λύση;
«Πρέπει να αλλάξουμε τη δομή και των κυβερνήσεων και των αγορών και να προσπαθήσουμε να μειώσουμε το στοιχείο του συστημικού ρίσκου. Αυτό πρέπει να το περιορίσουμε και απαιτεί όχι μόνο ρόλο των κυβερνήσεων, αλλά ρυθμίσεις σε διεθνές επίπεδο. Το κράτος από μόνο του δεν μπορεί να προσφέρει ένα ελάχιστο επίπεδο εγγυήσεων. Πρέπει να βάλουμε στο παιχνίδι και τις επιχειρήσεις».
Κοινωνική αλληλεγγύη.
Αποτελεί η παρούσα κρίση ευκαιρία για τη σοσιαλδημοκρατία σε ολόκληρη την Ευρώπη; «Κατ΄ αρχάς είναι πιθανή μια αναγέννηση της Αριστεράς. Ο κοινός νους έχει μετακινηθεί από την αντίληψη που θέλει τις αρρύθμιστες ελεύθερες αγορές να είναι το μέσο διαχείρισης των οικονομικών θεσμών, κι αυτό μας πάει πίσω στο κλασικό έδαφος της Αριστεράς με την έννοια των ρυθμίσεων. Επιπλέον, υπάρχει η ανησυχία για την κοινωνική αλληλεγγύη και πώς θα καταφέρουμε να κρατήσουμε τις κοινωνίες μας ενωμένες, δεδομένων των πιέσεων που δέχονται τώρα», απαντά.
Από την άλλη, συμπληρώνει, υπάρχουν δύο μεγάλα ζητήματα που θα καθορίσουν «κατά πόσο θα μπορέσει η Αριστερά να δημιουργήσει μια νέα σύνθεση». Χρειαζόμαστε αναθεώρηση, αλλά δεν είναι αισιόδοξος ότι η Αριστερά θα καταφέρει να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση. «Δεν το βλέπω να συμβαίνει, κυρίως λόγω της τάσης υποχώρησης σε παλαιότερες θέσεις. Πολύ λίγοι θα είναι οι άνθρωποι που θα δουλέψουν για κάτι τέτοιο και πρέπει να το κάνουν, γιατί δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην άνεση του παρελθόντος».
Εκτιμά μάλιστα ότι οι κραδασμοί που προκαλεί η οικονομική κρίση ενέχουν τον κίνδυνο διάσπασης της Αριστεράς. Κι αυτό διότι, όπως αναφέρει, «δεδομένου ότι οι αγορές αποδεικνύονται προβληματικές, πολλοί στην Αριστερά μιλούν εναντίον του καπιταλισμού και αναδύονται νέες ομάδες εναντίον του. Ήδη στη Γαλλία και στη Γερμανία υπάρχει διχασμός στην Αριστερά. Με αυτές τις διαιρέσεις νομίζω ότι εκλογικά η Αριστερά θα έχει πρόβλημα και θα διχαστεί. Βέβαια, η εκλογή Ομπάμα θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα θετικό κλίμα στην Ευρώπη, όπως έγινε και με την περίπτωση του Κλίντον. Αλλά αυτό εξαρτάται από τον Ομπάμα και το τι θα μπορέσει να κάνει. Αυτό ίσως να επηρέαζε την Αριστερά. Και πάλι λέω ότι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στους τρόπους σκέψης του παρελθόντος».
Η ελεύθερη αγορά.
O «τρίτος δρόμος» ως συνδυασμός των πλεονεκτημάτων του κοινωνικού κράτους και της ελεύθερης αγοράς γίνεται ξανά επίκαιρος; «Πρέπει συνεχώς να ανανεώνουμε τις πολιτικές. Η Αριστερά και η Δεξιά πράγματι έχουν έρθει κοντά, αλλά ακόμη υπάρχουν διαφορές ανάμεσά τους. Δεν μπορούν όλα να μοιραστούν σε Αριστερά και Δεξιά, αλλά δεν είναι και όλα ίδια», απαντά. Όσο για την κρίση, εκτιμά ότι θα συνεχιστεί τουλάχιστον για έναν ακόμη χρόνο, αλλά «τις χειρότερες συνέπειές της δεν τις έχουμε δει ακόμα». «Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες. Όπως έγινε και το 1989, δεν μπορούμε να ζήσουμε συντηρώντας το παλαιό σύστημα. Πρέπει να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο. Από το πόσο θα το καταφέρουμε θα εξαρτηθεί και το είδος της ανάκαμψης που θα έχουμε. Ίσως να πάρει και 20 χρόνια. Πρέπει να αρχίσουμε να ξανασκεφτόμαστε τι είδους κοινωνία θέλουμε. Θα χρειαστούμε μια νέα οικονομία, νέες ενεργειακές δυνατότητες, νέους τρόπους ζωής. Μιλάω για ουτοπικό ρεαλισμό. Δεν χρειαζόμαστε άδειες ουτοπίες, ούτε τον αρνητισμό της άκρας Αριστεράς. Πρέπει να δείξουμε τι αντιπροσωπεύουμε και τι είδους κοινωνία θέλουμε να πετύχουμε».
«Το πρόβλημα είναι ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα»
Στο τελευταίο του βιβλίο, «Μετά τον Τρίτο Δρόμο» (εκδ. Πόλις), ο Γκίντενς υποστηρίζει ότι οι πολιτικές των Εργατικών πρέπει να αναδιαμορφωθούν ριζικά, δεδομένου ότι, όπως σημειώνει, η νίκη για τέταρτη συνεχόμενη φορά - παρά την ανανέωση της ηγεσίας με την ανάδειξη του Γκόρντον Μπράουν στη θέση του Τόνι Μπλερ- θα είναι αδύνατη αν η ιδεολογική τους θέση δεν ανανεωθεί πλήρως. Θεωρεί ότι ο Γκόρντον Μπράουν αντέδρασε σωστά στην οικονομική κρίση. Όπως λέει, «αυτός ήταν και ο λόγος που ανέκαμψε στις δημοσκοπήσεις, καθώς, σε περιόδους κρίσης οι πολίτες στρέφονται στην κυβέρνηση και όχι στην αντιπολίτευση. Το πρόβλημα είναι ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα και ο κόσμος θα αντιδράσει σε αυτό. Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να σκέφτονται ότι θέλουν εναλλακτική πολιτική». Η Ε.Ε., κατά τον Γκίντενς, άργησε να αντιδράσει στην οικονομική κρίση, όπως και οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες «πίστευαν ότι δεν θα επηρεάζονταν».
Την κριτική Σαρκοζί στα μέτρα Μπράουν δεν την θεωρεί επίθεση από τα δεξιά, αλλά μάλλον «κίνηση εντυπωσιασμού με στόχο το εσωτερικό ακροατήριο του Γάλλου προέδρου». Ωστόσο, δεν είναι αισιόδοξος για νίκη των Εργατικών στις επόμενες εκλογές. Όχι επειδή οι Συντηρητικοί έχουν κάτι σπουδαίο να παρουσιάσουν, αλλά επειδή οι ψηφοφόροι θέλουν αλλαγή. «Ο Ντέβιντ Κάμερον δεν έχει εντυπωσιάσει την κοινή γνώμη με σαφείς πολιτικές, ούτε διαθέτει τέτοιες. Οι Τόρις δεν έχουν καν πολιτική για την οικονομική κρίση. Αλλά οι άνθρωποι φαίνεται να πηγαίνουν προς τα εκεί, όχι λόγω της ιδεολογίας ή γιατί τους προσφέρουν μια εναλλακτική, αλλά επειδή χρειάζονται αλλαγή. Κατόπιν, πιστεύω ότι οι Εργατικοί, κατά την επαναλαμβανόμενη τάση της Αριστεράς, θα αρχίσουν τις έριδες και θα επιδιώξουν να αναζητήσουν μια νέα ηγετική προσωπικότητα».
Ο εμπνευστής του «τρίτου δρόμου» μιλάει στα «ΝΕΑ» για την πολιτική και το μέλλον
«Η Αριστερά και η Δεξιά πράγματι έχουν έρθει κοντά, αλλά ακόμη υπάρχουν διαφορές ανάμεσά τους. Η εκλογή Ομπάμα θα έχει θετική επιρροή στην Αριστερά»
Ευλογία και κατάρα μαζί είναι η οικονομική κρίση για την Αριστερά στην Ευρώπη. Ευλογία γιατί προσφέρεται για την αναγέννησή της. Κατάρα γιατί παρουσιάζει κινδύνους για τη διάσπασή της. Αυτό εκτιμά στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο εμπνευστής του «τρίτου δρόμου» και καθηγητής στο London School of Εconomics Άντονι Γκίντενς, ο οποίος σημειώνει πως η επιστροφή στον κρατικό προστατευτισμό στις σημερινές συνθήκες θα ήταν «τεράστιο λάθος».
«Δεν μπορούμε να γυρίσουμε στον κεϊνσιανισμό. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο τι έγραψε θεωρητικά ο Κέινς και στο πώς εφαρμόστηκαν τα όσα είπε στη μεταπολεμική περίοδο. Ό,τι κι αν γίνει, δεν μπορούμε να επιστρέψουμε σε ένα τέτοιο δόγμα, το οποίο ήταν εφαρμόσιμο όταν οι οικονομικές αγορές ήταν λιγότερο ολοκληρωμένες. Χρειάζεται πολλή σκέψη, πολλή καινοτομία και πολύς ρεβιζιονισμός (αναθεώρηση). Μας λείπει η δημιουργικότητα. Το να κοιτάμε πίσω είναι μόνο επικίνδυνο». Ο Άντονι Γκίντενς, ο πιο διάσημος Βρετανός κοινωνικός επιστήμονας μετά τον Τζον Μέιναρντ Κέινς, ο άνθρωπος που συνδέθηκε με την επάνοδο των Βρετανών Εργατικών στη εξουσία είναι κατηγορηματικός.
Για τον Γκίντενς, ο Κέινς πρέπει να λειτουργήσει ως πηγή έμπνευσης για τα όρια της ορθολογικότητας των αγορών. Όπως σημειώνει, «είναι καλό να τον θυμόμαστε για να αντλούμε έμπνευση, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά». Ο μεγάλος κίνδυνος με τα μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση είναι η επιστροφή στο κράτος: «Αυτό θα είναι τεράστιο λάθος. Το κράτος δεν πρόκειται να αποδειχθεί καλύτερο απ΄ ό,τι σε προηγούμενες γενιές.
Ο άλλος κίνδυνος είναι η ίδια η φύση του ρίσκου των αγορών», λέει.
Ποια είναι η λύση;
«Πρέπει να αλλάξουμε τη δομή και των κυβερνήσεων και των αγορών και να προσπαθήσουμε να μειώσουμε το στοιχείο του συστημικού ρίσκου. Αυτό πρέπει να το περιορίσουμε και απαιτεί όχι μόνο ρόλο των κυβερνήσεων, αλλά ρυθμίσεις σε διεθνές επίπεδο. Το κράτος από μόνο του δεν μπορεί να προσφέρει ένα ελάχιστο επίπεδο εγγυήσεων. Πρέπει να βάλουμε στο παιχνίδι και τις επιχειρήσεις».
Κοινωνική αλληλεγγύη.
Αποτελεί η παρούσα κρίση ευκαιρία για τη σοσιαλδημοκρατία σε ολόκληρη την Ευρώπη; «Κατ΄ αρχάς είναι πιθανή μια αναγέννηση της Αριστεράς. Ο κοινός νους έχει μετακινηθεί από την αντίληψη που θέλει τις αρρύθμιστες ελεύθερες αγορές να είναι το μέσο διαχείρισης των οικονομικών θεσμών, κι αυτό μας πάει πίσω στο κλασικό έδαφος της Αριστεράς με την έννοια των ρυθμίσεων. Επιπλέον, υπάρχει η ανησυχία για την κοινωνική αλληλεγγύη και πώς θα καταφέρουμε να κρατήσουμε τις κοινωνίες μας ενωμένες, δεδομένων των πιέσεων που δέχονται τώρα», απαντά.
Από την άλλη, συμπληρώνει, υπάρχουν δύο μεγάλα ζητήματα που θα καθορίσουν «κατά πόσο θα μπορέσει η Αριστερά να δημιουργήσει μια νέα σύνθεση». Χρειαζόμαστε αναθεώρηση, αλλά δεν είναι αισιόδοξος ότι η Αριστερά θα καταφέρει να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση. «Δεν το βλέπω να συμβαίνει, κυρίως λόγω της τάσης υποχώρησης σε παλαιότερες θέσεις. Πολύ λίγοι θα είναι οι άνθρωποι που θα δουλέψουν για κάτι τέτοιο και πρέπει να το κάνουν, γιατί δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην άνεση του παρελθόντος».
Εκτιμά μάλιστα ότι οι κραδασμοί που προκαλεί η οικονομική κρίση ενέχουν τον κίνδυνο διάσπασης της Αριστεράς. Κι αυτό διότι, όπως αναφέρει, «δεδομένου ότι οι αγορές αποδεικνύονται προβληματικές, πολλοί στην Αριστερά μιλούν εναντίον του καπιταλισμού και αναδύονται νέες ομάδες εναντίον του. Ήδη στη Γαλλία και στη Γερμανία υπάρχει διχασμός στην Αριστερά. Με αυτές τις διαιρέσεις νομίζω ότι εκλογικά η Αριστερά θα έχει πρόβλημα και θα διχαστεί. Βέβαια, η εκλογή Ομπάμα θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα θετικό κλίμα στην Ευρώπη, όπως έγινε και με την περίπτωση του Κλίντον. Αλλά αυτό εξαρτάται από τον Ομπάμα και το τι θα μπορέσει να κάνει. Αυτό ίσως να επηρέαζε την Αριστερά. Και πάλι λέω ότι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στους τρόπους σκέψης του παρελθόντος».
Η ελεύθερη αγορά.
O «τρίτος δρόμος» ως συνδυασμός των πλεονεκτημάτων του κοινωνικού κράτους και της ελεύθερης αγοράς γίνεται ξανά επίκαιρος; «Πρέπει συνεχώς να ανανεώνουμε τις πολιτικές. Η Αριστερά και η Δεξιά πράγματι έχουν έρθει κοντά, αλλά ακόμη υπάρχουν διαφορές ανάμεσά τους. Δεν μπορούν όλα να μοιραστούν σε Αριστερά και Δεξιά, αλλά δεν είναι και όλα ίδια», απαντά. Όσο για την κρίση, εκτιμά ότι θα συνεχιστεί τουλάχιστον για έναν ακόμη χρόνο, αλλά «τις χειρότερες συνέπειές της δεν τις έχουμε δει ακόμα». «Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες. Όπως έγινε και το 1989, δεν μπορούμε να ζήσουμε συντηρώντας το παλαιό σύστημα. Πρέπει να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο. Από το πόσο θα το καταφέρουμε θα εξαρτηθεί και το είδος της ανάκαμψης που θα έχουμε. Ίσως να πάρει και 20 χρόνια. Πρέπει να αρχίσουμε να ξανασκεφτόμαστε τι είδους κοινωνία θέλουμε. Θα χρειαστούμε μια νέα οικονομία, νέες ενεργειακές δυνατότητες, νέους τρόπους ζωής. Μιλάω για ουτοπικό ρεαλισμό. Δεν χρειαζόμαστε άδειες ουτοπίες, ούτε τον αρνητισμό της άκρας Αριστεράς. Πρέπει να δείξουμε τι αντιπροσωπεύουμε και τι είδους κοινωνία θέλουμε να πετύχουμε».
Παράθεση:
Ο μεγάλος κίνδυνος με τα μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση είναι η επιστροφή στο κράτος
«Το πρόβλημα είναι ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα»
Στο τελευταίο του βιβλίο, «Μετά τον Τρίτο Δρόμο» (εκδ. Πόλις), ο Γκίντενς υποστηρίζει ότι οι πολιτικές των Εργατικών πρέπει να αναδιαμορφωθούν ριζικά, δεδομένου ότι, όπως σημειώνει, η νίκη για τέταρτη συνεχόμενη φορά - παρά την ανανέωση της ηγεσίας με την ανάδειξη του Γκόρντον Μπράουν στη θέση του Τόνι Μπλερ- θα είναι αδύνατη αν η ιδεολογική τους θέση δεν ανανεωθεί πλήρως. Θεωρεί ότι ο Γκόρντον Μπράουν αντέδρασε σωστά στην οικονομική κρίση. Όπως λέει, «αυτός ήταν και ο λόγος που ανέκαμψε στις δημοσκοπήσεις, καθώς, σε περιόδους κρίσης οι πολίτες στρέφονται στην κυβέρνηση και όχι στην αντιπολίτευση. Το πρόβλημα είναι ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα και ο κόσμος θα αντιδράσει σε αυτό. Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να σκέφτονται ότι θέλουν εναλλακτική πολιτική». Η Ε.Ε., κατά τον Γκίντενς, άργησε να αντιδράσει στην οικονομική κρίση, όπως και οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες «πίστευαν ότι δεν θα επηρεάζονταν».
Την κριτική Σαρκοζί στα μέτρα Μπράουν δεν την θεωρεί επίθεση από τα δεξιά, αλλά μάλλον «κίνηση εντυπωσιασμού με στόχο το εσωτερικό ακροατήριο του Γάλλου προέδρου». Ωστόσο, δεν είναι αισιόδοξος για νίκη των Εργατικών στις επόμενες εκλογές. Όχι επειδή οι Συντηρητικοί έχουν κάτι σπουδαίο να παρουσιάσουν, αλλά επειδή οι ψηφοφόροι θέλουν αλλαγή. «Ο Ντέβιντ Κάμερον δεν έχει εντυπωσιάσει την κοινή γνώμη με σαφείς πολιτικές, ούτε διαθέτει τέτοιες. Οι Τόρις δεν έχουν καν πολιτική για την οικονομική κρίση. Αλλά οι άνθρωποι φαίνεται να πηγαίνουν προς τα εκεί, όχι λόγω της ιδεολογίας ή γιατί τους προσφέρουν μια εναλλακτική, αλλά επειδή χρειάζονται αλλαγή. Κατόπιν, πιστεύω ότι οι Εργατικοί, κατά την επαναλαμβανόμενη τάση της Αριστεράς, θα αρχίσουν τις έριδες και θα επιδιώξουν να αναζητήσουν μια νέα ηγετική προσωπικότητα».
Οικολογική υποκρισία
Tου Mπαμπη Παπαδημητριου
Μεταξύ των άλλων δεινών που καταπονούν τη χώρα, υπάρχει ένα –καθόλου καινούργιο– που ενώ η κοινωνία του αποδίδει μια σχεδόν «ρομαντική» ιδιότητα, τείνει να μετατραπεί σε αγκάθι προς την πρόοδο. Εννοώ προφανώς την οικολογική υποκρισία, που εμποδίζει, με περισσή δόση πολιτικής υποκρισίας, την κοινωνία μας να λάβει μακροχρόνιες και συγγνωστές αποφάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι πάμπολλοι «υποστηρικτές» του περιβάλλοντος μιλούν χωρίς ούτε να γνωρίζουν ούτε να συμπαθούν την οργανωμένη και ενεργητική οικο-προστασία. Ακόμη χειρότερα, πάμπολλοι δήθεν «σύλλογοι προστασίας», έχουν, μόλις τούς γνωρίσεις καλύτερα, τα χαρακτηριστικά που διαπνέουν τον χειρότερο εαυτό, δηλαδή την έμμεση πλην όμως σαφή πολιτική εκμετάλλευση. Και αν φοβάστε για το χειρότερο, υπάρχει και αυτό, πολλοί (και συστηματικά) περιβαλλο-αγωνιούντες βρίσκονται σε αγαστή συμπόρευση με ανταγωνιστικά συμφέροντα.
Ολα πάντως ξεκινούν (και τελειώνουν) στην εσκεμμένη ανικανότητα των πολιτικών (όχι μόνον της κεντρικής κυβέρνησης, αλλά και στις νομαρχίες και στους δήμους) σε ό,τι αφορά τα «Πράσινα Οικονομικά».
Πριν από μερικά χρόνια, με τις πρώτες αντιδράσεις, οι Δήμοι πήραν μερίδιο στα κέρδη των αιολικών γεννητριών. Ελάχιστα προβλήματα λύθηκαν και ήδη έχουν όλοι πάρει θέσεις για το δεύτερο γύρο: ζητούν περισσότερα χρήματα για να επιτρέψουν τη χρήση του δικού «τους» τόπου για «εθνικούς» σκοπούς. Αντί να προοδεύουμε, αντί να γινόμαστε πιο συλλογικοί, πιο αποτελεσματικοί, καρκινοβατούμε. Απόδειξη; Το 2008 η Ελλάδα εγκατέστησε λιγότερη αιολική ενέργεια: εγκαταστάθηκαν μόλις 114 μεγαβάτ έναντι 125 το 2007 και 173 το 2006, με αποτέλεσμα το μερίδιό μας στο παγκόσμιο αιολικό δυναμικό να μειωθεί στο 0,82% από 1,01% το 2006. Οταν λοιπόν λέμε πως δεν θέλουμε το λιθάνθρακα αλλά τις ανανεώσιμες ενέργειες, το λέμε υποκριτικά αφού δεν κάνουμε τίποτε για να τις εγκαταστήσουμε στον τόπο μας.
Ύστερα πάλι, πρέπει κάποιος υπεύθυνος (αν υπάρχει ακόμη...) να εισηγηθεί με υπεύθυνο τρόπο (αν τον αφήσουμε βεβαίως...) ένα σχέδιο για το μέλλον. Υπάρχει αλλά κανείς, ούτε ο υπουργός, τον ακούει ή, έστω, του ζητά λογαριασμό. Είναι γνωστό άλλωστε πως οι κομματικοί ακτιβιστές σιχαίνονται οτιδήποτε μοιάζει με λειτουργική δημοκρατία και συντεταγμένη κοινωνία. Ετσι, το Συμβούλιο Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής (www.sees.gov.gr), που πολύ ορθά το όνομά του υπενθυμίζει ότι η ενέργεια αποτελεί ζήτημα εθνικό και στρατηγικό (όπως έλεγε και ο Λένιν για τον εξηλεκτρισμό και τα τρακτέρ), σημειώνει στην ετήσια έκθεσή του πως «η τεχνολογία δέσμευσης και αποθήκευσης του διοξειδίου του άνθρακα αποτελεί βασική τεχνολογία για τη διασφάλιση της βιώσιμης και μακρόχρονης χρήσης του άνθρακα».
Θα μπορούσε επίσης να σκεφθεί λίγο πρακτικά. Ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης, κάθε μια μονάδα που μπορεί να σχεδιασθεί, κτιστεί, συναρμολογηθεί και λειτουργήσει μετρά διπλά και τρίδιπλα.
Ας σκεφτεί και ως υπουργός ενέργειας και ως υπουργός βιομηχανίας, εκτός από βουλευτής της τόσο επιβαρυμένης Β’ Αθηνών. Θα μπορούσε ακόμη να ρωτήσει και κάποιον ενημερωμένο ηλεκτρολόγο, που θα του έλεγε ότι το σύστημα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας χρειάζεται μονάδες βάσης, που δίνουν συνεχώς ενέργεια και αυτές είναι ο λιθάνθρακας και τα πυρηνικά. Πάνω τους στηρίζονται οι μονάδες με φυσικό αέριο. Που ναι μεν θερμαίνει λιγότερο τον πλανήτη (τοπικώς δεν αλλάζουν πολλά), είναι όμως επικίνδυνα ακριβότερο και ασταθές. Αφού μας οδηγεί σε στρατηγική εξάρτηση από Ρωσία, Τουρκία και άλλες ασταθείς «δημοκρατίες». Ενας μη υποκριτής οικολόγος θα μας εξηγούσε γιατί δεν συμφέρει να μετατρέπουμε αέριο σε ηλεκτρισμό (όπου χρησιμοποιείται μόνον το 56%), ενώ έχει αποτελεσματικότητα 96% για θέρμανση και παρόμοιες χρήσεις. Μήπως πρέπει να σκεφτούμε τον κίνδυνο να μπορεί να μας μετατρέψει η ενέργεια, σε επαίτες της Βαλκανικής.
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 13
Η αλήθεια είναι ... άχρωμη!
πηγή politis-gr.blogspot.com
Με αφορμή ένα σχόλιο σε προηγούμενο άρθρο μου που αναφερόταν ότι το ΤΕΜΠΜΕ (Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων) δεν λειτουργεί, διαπίστωσα (για άλλη μια φορά) μετά λύπης μου ότι αυτό από το οποίο πρωταρχικά πάσχει η χώρα μας είναι η ενημέρωση.
Τα ΜΜΕ έχουν ξεφύγει προ πολλού από τον ρόλο για τον οποίο τους παραχωρήσαμε την εθνική ΜΑΣ περιουσία, τις συχνότητες, και έχουν μετατραπεί σε κέντρα παραπληροφόρησης , λημέρια κάθε είδους λαμογίων, και πανεπιστήμια της διαπλοκής, της ….μίζας και της αρπαχτής.
Έχουν αναγάγει σε επιστήμη την μετατροπή του ασήμαντου σε… βαρυσήμαντου και σε τέχνη την πλήρη αποχαύνωση των πολιτών. Μια ματιά στις μεσημεριανές εκπομπές της τηλεόρασης θα πείσει και τον κάθε δύσπιστο.
Δεν έχουν συνειδητοποιήσει τις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές που βιώνει όλος ο πλανήτης μας λόγω της οικονομικής κρίσης. Δεν αφουγκράζονται ότι η οικονομική λαίλαπα έχει ήδη κτυπήσει και την δικιά τους πόρτα και σύντομα θα εισχωρήσει στα γραφεία τους , τα στούντιο τους και στα σπίτια τους.
Έτσι μέσα στο … «ενημερωτικό Γκούλαγκ» που ζουν αναζητούν σπασμωδικά και a la carte τις σημαδεμένες –από οικονομικές ή κομματικές στοχεύσεις –σκοπιμότητες, αδιαφορώντας παντελώς για την μεγάλη μάζα των πολιτών.
Ακριβώς έτσι ενεργούν και με το θέμα του ΤΕΜΠΜΕ, το οποίο εκ της φύσεως του απευθύνεται σε μεροκαματιάρηδες μικρομεσαίους επιχειρηματίες , οι οποίοι δεν έχουν ούτε τον χρόνο για ενημέρωση μέσω των ημερίδων στα επιμελητήρια τους , ούτε την άμεση πληροφόρηση μέσω συμβούλων. Η ενημέρωση τους περιορίζεται και …. Εξαρτάται από τα ΜΜΕ.
Αντί λοιπόν αυτά να προβάλουν και να ενημερώσουν σχετικά με το «ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ενίσχυσης ρευστότητας των επιχειρήσεων» που αφορά τα ΑΤΟΚΑ και εγγυημένα κεφάλαια κίνησης των μικρών επιχειρήσεων, προχωρούν στην αντίπερα όχθη αυτή της παραπληροφόρησης και της εγκληματικής έμμεσης προσπάθειας αποτροπής στην υποβολή σχετικών αιτήσεων.
Έτσι π.χ προ ημερών διάβαζα στην … «έγκριτη» Εφημερίδα του ταλαιπωρημένου μεσαίου χώρου ότι : «Πρόβλημα επιβίωσης αντιμετωπίζουν πλέον πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις λόγω έλλειψης ρευστότητας. Οι προσδοκίες τους για λήψη κεφαλαίων κίνησης από τις τράπεζες με ευνοϊκούς όρους μέχρι στιγμής διαψεύδονται, καθώς οι τεχνικές αδυναμίες στο σχετικό πρόγραμμα του ΤΕΜΠΜΕ το καθιστούν…… ελάχιστα αποτελεσματικό. Από τις δεκάδες χιλιάδες αιτήσεις επιχειρήσεων σε όλη την Ελλάδα έχουν εγκριθεί …250, ενώ στην Αττική φτάνουν μόλις τις 60».
Αποκρύπτουν ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ την αλήθεια ότι το Ταμείο Εγγυοδοσίας σε διάστημα μόλις ενός μηνός ενέκρινε με το νέο Πρόγραμμα όσες αιτήσεις είχε εγκρίνει στα πέντε χρόνια λειτουργίας του, γεγονός το οποίο καταδεικνύει ότι η πρωτοβουλία του συνέβαλε και θα συνεχίσει να συμβάλλει για την τόνωση της ρευστότητας των επιχειρήσεων σε μια κρίσιμη περίοδο για την Ελληνική Οικονομία.
Αποκρύπτουν ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ ότι Δάνεια συνολικού ύψους 507.930.384 ευρώ, προς ….4.981 επιχειρήσεις, έχουν εγκριθεί μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου στο πλαίσιο του προγράμματος του ΤΕΜΠΜΕ και δόθηκαν από τις συνεργαζόμενες τράπεζες στους δικαιούχους.
Αποκρύπτουν ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ ότι σχεδόν 200 εγκρίσεις για τη χορήγηση άτοκων δανείων κεφαλαίου κίνησης αποστέλλουν καθημερινά στις υπηρεσίες του ΤΕΜΠΜΕ τα υποκαταστήματα τραπεζών από όλες τις Περιφέρειες της χώρας.
Ειδικά για το θέμα του ΤΕΜΠΜΕ δεν θα έπρεπε να παίζουν τέτοιου είδους παιχνίδια στερώντας από μεροκαματιάρηδες μικρομεσαίους την πληροφόρηση και απομακρύνοντας τους από την …ανάσα της ελπίδας.
Η αλήθεια είναι άχρωμη. Μια και μοναδική . Δεν επιδέχεται οποιοδήποτε…. «χρωματικό» εφέ. Δεν επιδέχεται καμία είδους παραπλανητική απεικόνιση της. Αρκεί να έχουμε την διάθεση να την αντικρίσουμε στα μάτια και φυσικά να ….μας αφήσουν να το πράξουμε αυτό.
ΥΓ. Το σχετικό βιντεάκι ,νομίζω ότι αποκαλύπτει ότι πολλά από αυτά που νομίζουμε ότι είναι δεδομένα και αληθινά,στην ουσία είναι η ….. «χρωματική» πλάνη.
"Δεν μας πείθετε"
«Κανένα κόστος από τις πρόωρες, το 2007 κάνατε εκλογές για ένα προϋπολογισμό που δεν καταφέρατε να καταρτίσετε εδώ και δύο χρόνια», τόνισε ο Γ.Παπανδρέου. "Δεν μας απασχολούν οι εκλογές" απάντησε ο Καραμανλής.
Σκληρή επίθεση στον πρωθυπουργό και νέο αίτημα για άμεση προσφυγή στις κάλπες διατύπωσε την Πέμπτη ο Γ.Παπανδρέου, κατά την προ ημερήσιας διάταξης στη Βουλή για την Οικονομία. Στόχος, η χώρα να αποκτήσει σταθερή κυβέρνηση ικανή να συντάξει προϋπολογισμούς που μπορούν να εφαρμοστούν για να την οδηγήσουν με ασφάλεια εκτός κρίσης, όπως είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
«Δεν έχετε σχέδιο»
«Ο κόσμος ανησυχεί επειδή αυτήν την κρίση την διαχειρίζεται η κυβέρνηση της ΝΔ», τόνισε ο κ. Παπανδρέου, η κυβέρνηση που ό,τι και αν άγγιξε έγινε αντικείμενο κακοδιαχείρισης. ... Απαξίωσε την Ελλάδα που ανέλαβε να διαχειριστεί. Πέντε χρόνια ανεύθυνης πρόχειρης και φαύλης πολιτικής και τώρα απαιτεί να συναινέσουμε στο εθνικό σχέδιο. Ποιο είναι το εθνικό σχέδιο; το καταρτίσατε με την ίδια σοβαρότητα που καταρτίσατε τον προϋπολογισμό;» αναρρωτήθηκε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Δεν μας πείθετε
«Εθνικό σχέδιο δεν έχετε. Δεν το λέω εγώ, το λένε υπουργοί σας. Για τη σοβαρότητά σας δεν έχετε πείσει ούτε τους βουλευτές σας», συνέχισε ο κ. Παπανδρέου. «Έχετε μικροκομματικό σχέδιο, αυτό το ξέρουν πολύ καλά στη Ρηγίλλης που καταρτίζουν κατάλογο ρουσφετολογικών προσλήψεων. Από τη μία κατηγορείτε τους ελεύθερους επαγγελματίες ως φοροφυγάδες και μετά καταπίνετε τη γλώσσα σας επαναφέροντας το αφορολόγητο».
"Δεν μας απασχολούν οι εκλογές"
«Δεν μας ενδιαφέρει η εκλογολογία, δεν μας απασχολούν αυτή την ώρα οι εκλογές, αλλά τα πραγματικά προβλήματα του τόπου» απάντησε στη δευτερολογία του ο πρωθυπουργός και αντεπιτιθέμενος είπε οτι ο κ. Παπανδρέου προτίμησε τη συκοφαντία, την ισοπέδωση των πάντων και τη στάση ανευθυνότητας, αποδεικνύει ότι έβαλε στόχο το φανατισμό, την πόλωση και την ένταση.
Σε αυτό τον ολισθηρό δρόμο εμείς δεν τον ακολουθούμε, τόνισε ο κ. Καραμανλής εν μέσω χειροκροτημάτων από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.
Ανερυθρίαστα έρχονται να μας πουν ότι μας είχαν προειδοποιήσει, παρατήρησε, κατηγορώντας τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για σκόπιμη διαστρέβλωση των γεγονότων.
«Είναι σχέδιο το "όχι" σε όλα; Είναι σχέδιο τα αφηρημένα ευχολόγια;» διερωτήθηκε, μεταξύ άλλων, ο πρωθυπουργός και σημείωσε: Είναι υποκριτικό να μιλούν για σχέδιο ενάντια στην κρίση όσοι ισχυρίζονταν ότι δεν υπήρχε οικονομική κρίση, αλλά μόνο πολιτική.
«Εκείνο που δεν έχει η χώρα είναι η συμβολή της αντιπολίτευσης, η έλλειψη ελάχιστης συναίνεσης, η συναίσθηση ευθύνης από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ», υπογράμμισε ο κ. Καραμανλής.
"Και όμως ετοιμάζετε εκλογές"
Η κυβέρνηση προετοιμάζει εκλογές και είναι η αποκλειστική υπεύθυνη για το προεκλογικό κλίμα, τόνισε στη δευτερολογία του ο Γιώργος Παπανδρέου.
"Ακούσαμε μία απολογία για τα χάλια της ελληνικής οικονομίας για το υπέρογκο χρέος και την ανεργία? Η λύση είναι πάρα πολύ εύκολη: ?για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ?? Ο λαός απαιτεί να κυβερνήσει τον τόπο μία άλλη παράταξη? Εσείς υπονομεύσατε τη συναίνεση. Εμείς καταθέσαμε σχέδιο συγκεκριμένο. Εσείς μας κατηγορήσατε για απατεώνες στην Κομισιόν με την απογραφή υπονομεύοντας τις δαπάνες για την άμυνα της χώρας».
«Κανένα περιθώριο χαλάρωσης»
Νωρίτερα ο Κ.Καραμανλής στην ομιλία του υποστήριξε ότι το σχέδιο αντιμετώπισης της παγκόσμιας κρίσης πρέπει να έχει διττό χαρακτήρα, κοινωνικό και οικονομικό, αλλά δεν υπάρχει σχέδιο χωρίς κόστος, ούτε περιθώρια δημοσιονομικής χαλάρωσης και πλειοδοσίας παροχών.
Ο πρωθυπουργός επανέλαβε ότι υπαίτιος για τα παραπάνω είναι το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος το οποίο κληρονόμησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από το ΠΑΣΟΚ. Είναι η πιο βαθιά πληγή της οικονομίας, υποστήριξε.
Η αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση, σημείωσε ο πρωθυπουργός. Έτσι επιβάλλεται στήριξη των ευπαθών ομάδων αλλά χωρίς να ξεπερνούμε τις αντοχές της οικονομίας.
"Καμία αυτοσυγκράτηση"
«Η πρόταση εξόδου από την κρίση που κάνουμε είναι πρόταση που απευθύνεται στους εργαζόμενους, η θέση μας είναι: καμία αυτοσυγκράτηση», τόνισε η γγ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα.
«Σημασία έχει πια ο ενιαίος αγώνας, μαζικοί αγώνες δυναμικοί για να μη χάσουν αυτά που έχουν και για να αποσπάσουν κατακτήσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά αναφερόμενη στους εργαζόμενους.
Η κ. Παπαρήγα δήλωσε επίσης ότι η έννοια «ανταγωνιστικότητα» έχει γίνει «καραμέλα» που οδηγεί στην κρίση και πρόσθεσε πως «η ΝΔ δεν γέννησε την κρίση», αλλά με την πολιτική της, έβαλε τη χώρα σε αυτήν. «Η κρίση έρχεται ύστερα από μια πραγματικά θυελλώδη κερδοφορία», συμπλήρωσε.
Ζήτησε τέλος, την αύξηση των μισθών και των συντάξεων, την αύξηση του ορίου του αφορολόγητου, την κατάργηση του αναπτυξιακού νόμου «που δίνει τσάμπα χρήμα», την κατάργηση του φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης.
"Σύγκρουση αντι συναίνεσης"
«Πρέπει να γίνει δουλειά σε προγραμματικό επίπεδο, δεν θα μπούμε στη διαδικασία να δουλεύουμε τον κόσμο με αοριστίες ή πλειοδοσίες», ανέφερε ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος σχετικά με το σχέδιο εξόδου από την οικονομική κρίση.
«Άκουσα την κυβέρνηση να θέλει συναίνεση των πολικών δυνάμεων. Δεν μπορούμε να μπούμε σε τέτοια συναίνεση. Η λογική είναι συγκρουσιακή σήμερα, ή θα συγκρουστούμε τώρα με τις πολιτικές ή θα τις αποδεχθούμε με τις τεράστιες παγίδες για την ελληνική οικονομία», δήλωσε χαρακτηριστικά.
«Την κρίση την έφερε η ιδιοτέλεια, η συρρίκνωση του δημοσίου, η κατάργηση του κοινωνικού κράτους», πρόσθεσε ο κ. Αλαβάνος και επικρίνοντας την κυβέρνηση σημείωσε: «Θα έπρεπε να το καταλάβετε και να παίζετε νόμιμα, αντί να παίζετε με τον ελληνικό λαό».
Αναφερόμενος στην έκπληξη που εξέφρασε ο πρωθυπουργός για την ένταση της οικονομικής κρίσης, υπογράμμισε ότι ο κ. Καραμανλής θα έπρεπε να αισθάνεται έκπληξη «για αυτά που γίνονται στην Ελλάδα, για τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι πολίτες».
Τέλος, ο κ. Αλαβάνος έστειλε ένα «μήνυμα επαγρύπνησης και ελπίδας ότι αν γίνει μια μεγάλη στροφή στη χώρα μας, μπορούν να αλλάξουν πολλά».
Πηγη:Εθνος
Σκληρή επίθεση στον πρωθυπουργό και νέο αίτημα για άμεση προσφυγή στις κάλπες διατύπωσε την Πέμπτη ο Γ.Παπανδρέου, κατά την προ ημερήσιας διάταξης στη Βουλή για την Οικονομία. Στόχος, η χώρα να αποκτήσει σταθερή κυβέρνηση ικανή να συντάξει προϋπολογισμούς που μπορούν να εφαρμοστούν για να την οδηγήσουν με ασφάλεια εκτός κρίσης, όπως είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
«Δεν έχετε σχέδιο»
«Ο κόσμος ανησυχεί επειδή αυτήν την κρίση την διαχειρίζεται η κυβέρνηση της ΝΔ», τόνισε ο κ. Παπανδρέου, η κυβέρνηση που ό,τι και αν άγγιξε έγινε αντικείμενο κακοδιαχείρισης. ... Απαξίωσε την Ελλάδα που ανέλαβε να διαχειριστεί. Πέντε χρόνια ανεύθυνης πρόχειρης και φαύλης πολιτικής και τώρα απαιτεί να συναινέσουμε στο εθνικό σχέδιο. Ποιο είναι το εθνικό σχέδιο; το καταρτίσατε με την ίδια σοβαρότητα που καταρτίσατε τον προϋπολογισμό;» αναρρωτήθηκε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Δεν μας πείθετε
«Εθνικό σχέδιο δεν έχετε. Δεν το λέω εγώ, το λένε υπουργοί σας. Για τη σοβαρότητά σας δεν έχετε πείσει ούτε τους βουλευτές σας», συνέχισε ο κ. Παπανδρέου. «Έχετε μικροκομματικό σχέδιο, αυτό το ξέρουν πολύ καλά στη Ρηγίλλης που καταρτίζουν κατάλογο ρουσφετολογικών προσλήψεων. Από τη μία κατηγορείτε τους ελεύθερους επαγγελματίες ως φοροφυγάδες και μετά καταπίνετε τη γλώσσα σας επαναφέροντας το αφορολόγητο».
"Δεν μας απασχολούν οι εκλογές"
«Δεν μας ενδιαφέρει η εκλογολογία, δεν μας απασχολούν αυτή την ώρα οι εκλογές, αλλά τα πραγματικά προβλήματα του τόπου» απάντησε στη δευτερολογία του ο πρωθυπουργός και αντεπιτιθέμενος είπε οτι ο κ. Παπανδρέου προτίμησε τη συκοφαντία, την ισοπέδωση των πάντων και τη στάση ανευθυνότητας, αποδεικνύει ότι έβαλε στόχο το φανατισμό, την πόλωση και την ένταση.
Σε αυτό τον ολισθηρό δρόμο εμείς δεν τον ακολουθούμε, τόνισε ο κ. Καραμανλής εν μέσω χειροκροτημάτων από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.
Ανερυθρίαστα έρχονται να μας πουν ότι μας είχαν προειδοποιήσει, παρατήρησε, κατηγορώντας τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για σκόπιμη διαστρέβλωση των γεγονότων.
«Είναι σχέδιο το "όχι" σε όλα; Είναι σχέδιο τα αφηρημένα ευχολόγια;» διερωτήθηκε, μεταξύ άλλων, ο πρωθυπουργός και σημείωσε: Είναι υποκριτικό να μιλούν για σχέδιο ενάντια στην κρίση όσοι ισχυρίζονταν ότι δεν υπήρχε οικονομική κρίση, αλλά μόνο πολιτική.
«Εκείνο που δεν έχει η χώρα είναι η συμβολή της αντιπολίτευσης, η έλλειψη ελάχιστης συναίνεσης, η συναίσθηση ευθύνης από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ», υπογράμμισε ο κ. Καραμανλής.
"Και όμως ετοιμάζετε εκλογές"
Η κυβέρνηση προετοιμάζει εκλογές και είναι η αποκλειστική υπεύθυνη για το προεκλογικό κλίμα, τόνισε στη δευτερολογία του ο Γιώργος Παπανδρέου.
"Ακούσαμε μία απολογία για τα χάλια της ελληνικής οικονομίας για το υπέρογκο χρέος και την ανεργία? Η λύση είναι πάρα πολύ εύκολη: ?για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ?? Ο λαός απαιτεί να κυβερνήσει τον τόπο μία άλλη παράταξη? Εσείς υπονομεύσατε τη συναίνεση. Εμείς καταθέσαμε σχέδιο συγκεκριμένο. Εσείς μας κατηγορήσατε για απατεώνες στην Κομισιόν με την απογραφή υπονομεύοντας τις δαπάνες για την άμυνα της χώρας».
«Κανένα περιθώριο χαλάρωσης»
Νωρίτερα ο Κ.Καραμανλής στην ομιλία του υποστήριξε ότι το σχέδιο αντιμετώπισης της παγκόσμιας κρίσης πρέπει να έχει διττό χαρακτήρα, κοινωνικό και οικονομικό, αλλά δεν υπάρχει σχέδιο χωρίς κόστος, ούτε περιθώρια δημοσιονομικής χαλάρωσης και πλειοδοσίας παροχών.
Ο πρωθυπουργός επανέλαβε ότι υπαίτιος για τα παραπάνω είναι το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος το οποίο κληρονόμησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από το ΠΑΣΟΚ. Είναι η πιο βαθιά πληγή της οικονομίας, υποστήριξε.
Η αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση, σημείωσε ο πρωθυπουργός. Έτσι επιβάλλεται στήριξη των ευπαθών ομάδων αλλά χωρίς να ξεπερνούμε τις αντοχές της οικονομίας.
"Καμία αυτοσυγκράτηση"
«Η πρόταση εξόδου από την κρίση που κάνουμε είναι πρόταση που απευθύνεται στους εργαζόμενους, η θέση μας είναι: καμία αυτοσυγκράτηση», τόνισε η γγ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα.
«Σημασία έχει πια ο ενιαίος αγώνας, μαζικοί αγώνες δυναμικοί για να μη χάσουν αυτά που έχουν και για να αποσπάσουν κατακτήσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά αναφερόμενη στους εργαζόμενους.
Η κ. Παπαρήγα δήλωσε επίσης ότι η έννοια «ανταγωνιστικότητα» έχει γίνει «καραμέλα» που οδηγεί στην κρίση και πρόσθεσε πως «η ΝΔ δεν γέννησε την κρίση», αλλά με την πολιτική της, έβαλε τη χώρα σε αυτήν. «Η κρίση έρχεται ύστερα από μια πραγματικά θυελλώδη κερδοφορία», συμπλήρωσε.
Ζήτησε τέλος, την αύξηση των μισθών και των συντάξεων, την αύξηση του ορίου του αφορολόγητου, την κατάργηση του αναπτυξιακού νόμου «που δίνει τσάμπα χρήμα», την κατάργηση του φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης.
"Σύγκρουση αντι συναίνεσης"
«Πρέπει να γίνει δουλειά σε προγραμματικό επίπεδο, δεν θα μπούμε στη διαδικασία να δουλεύουμε τον κόσμο με αοριστίες ή πλειοδοσίες», ανέφερε ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος σχετικά με το σχέδιο εξόδου από την οικονομική κρίση.
«Άκουσα την κυβέρνηση να θέλει συναίνεση των πολικών δυνάμεων. Δεν μπορούμε να μπούμε σε τέτοια συναίνεση. Η λογική είναι συγκρουσιακή σήμερα, ή θα συγκρουστούμε τώρα με τις πολιτικές ή θα τις αποδεχθούμε με τις τεράστιες παγίδες για την ελληνική οικονομία», δήλωσε χαρακτηριστικά.
«Την κρίση την έφερε η ιδιοτέλεια, η συρρίκνωση του δημοσίου, η κατάργηση του κοινωνικού κράτους», πρόσθεσε ο κ. Αλαβάνος και επικρίνοντας την κυβέρνηση σημείωσε: «Θα έπρεπε να το καταλάβετε και να παίζετε νόμιμα, αντί να παίζετε με τον ελληνικό λαό».
Αναφερόμενος στην έκπληξη που εξέφρασε ο πρωθυπουργός για την ένταση της οικονομικής κρίσης, υπογράμμισε ότι ο κ. Καραμανλής θα έπρεπε να αισθάνεται έκπληξη «για αυτά που γίνονται στην Ελλάδα, για τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι πολίτες».
Τέλος, ο κ. Αλαβάνος έστειλε ένα «μήνυμα επαγρύπνησης και ελπίδας ότι αν γίνει μια μεγάλη στροφή στη χώρα μας, μπορούν να αλλάξουν πολλά».
Πηγη:Εθνος
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 12
Λίγα είπε ο Πάγκαλος
Ερρίκος Μμπαρτζινόπουλος
bartzinopoulos@hotmail.com
Παρακολουθώντας από την τηλεόραση τη χθεσινή αντιπαράθεση του Πάγκαλου με τον Ρουσόπουλο για τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, τσιράκια και άλλα συναφή «τρωκτικά», ειλικρινά θα θελα να είχε δίκιο ο μέχρι πρότινος υπουργός Τύπου. Δυστυχώς η αλήθεια ήταν πως το δίκιο το είχε ο Πάγκαλος. Αλλά κι αυτός λίγα είπε. Η αλήθεια είναι πολύ χειρότερη. Και καλύτερα απ όλους το ξέρουμε εμείς οι δημοσιογράφοι.
Δεν ισχυρίζομαι, προς Θεού, ότι πρόκειται για πρακτική που εφευρέθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση. Κάθε άλλο. Οι παλιότεροι έχουμε ζήσει όλες τις μορφές οικονομικής εξάρτησης ανθρώπων του Τύπου από τα κομματικά και κυβερνητικά ταμεία. Και τα «πράσινα» και τα «γαλάζια». Η διαφορά είναι ότι οι πρώτοι λειτούργησαν ως βιοτεχνία. Οι δεύτεροι, χάρη στο Ρουσόπουλο, εξελίχθηκαν σε βιομηχανία. Υπό τα απαθή, μάλιστα, βλέμματα της ΕΣΗΕΑ.
Καμιάς κυβέρνησης πρόβλημα δεν είναι η αξιοπιστία μας ως λειτουργών της ενημέρωσης. Ούτε και η επαγγελματική μας αξιοπρέπεια θα πρέπει να εξαρτάται από τις όποιες πρακτικές, θετικές ή αρνητικές, των εκάστοτε κυβερνώντων. Καθαρά δικά μας ζητήματα είναι αυτά κι εμείς οφείλαμε -και οφείλουμε- να τα ξεκαθαρίσουμε.
Θυμάμαι ότι πριν από δύο ή τρία χρόνια είχε ζητηθεί από την ΕΣΗΕΑ να της δοθούν στοιχεία για τις προσλήψεις δημοσιογράφων από την κυβέρνηση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και στην ΕΡΤ. Φυσικά τίποτα το σημαντικό δεν δόθηκε. Κάτι λίγα και το βολικό παραμύθι περί «προσωπικών δεδομένων» και άλλων φτηνών δικαιολογιών. Οταν οι δημοσιογράφοι διεκδικούμε το δικαίωμα να ελέγχουμε τους άλλους, είναι επιεικώς ντροπή να διεκδικούμε το ανεξέλεγκτο για τις δραστηριότητές μας.
Ωστόσο, εκείνο που δεν έχω καταλάβει είναι τι εμποδίζει την ΕΣΗΕΑ να προχωρήσει και να ολοκληρώσει την έρευνα. Στο κάτω κάτω είναι η κατεξοχήν αρμόδια να το κάνει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να βάλει επιτέλους και κάποιους κανόνες για τις περιπτώσεις που οι δημοσιογράφοι θα έχουμε περισσότερες της μίας εργασίες.
Είμαι πάνω από 35 χρόνια μέλος της ΕΣΗΕΑ. Στα χρόνια αυτά δεν θυμάμαι να έχει κάνει και τίποτα για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της. Μήπως ήρθε η ώρα να το επιχειρήσει;
Tου Kωνσταντινου Zουλα / zoulas@kathimerini.gr
Aξιολογήθηκαν 5 σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ». Αυτός ήταν ο κεντρικός τίτλος της χθεσινής «Κ» και διαβάζοντάς τον, το πρώτο πράγμα που μου ’ρθε στο μυαλό είναι ότι τα πρωτοσέλιδα (και) των ελληνικών εφημερίδων μεταφράζονται από αρκετά διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. Αλήθεια, τι μπορεί να σκέφτηκε ένας Γάλλος, ένας Αγγλος ή ένας Τούρκος πανεπιστημιακός που διάβασε αυτόν τον τίτλο; Θέλω να ελπίζω πως μπερδεύτηκε και πίστεψε ότι κάτι άλλο εννοεί η «Κ» και ότι στην Ελλάδα οι συγκεκριμένες 5 σχολές ήταν τα μαύρα πρόβατα των πανεπιστημίων, που κατ’ εξαίρεσιν παρέμεναν μέχρι σήμερα αναξιολόγητες λειτουργώντας ανεξέλεγκτα. Αμ, δε.
Ο λόγος που έγινε πρωτοσέλιδη μια αυτονόητη είδηση είναι ότι οι 5 αυτές σχολές είναι οι πρώτες από τις 167 που απεδέχθησαν (!) να ανοίξουν τις πύλες τους όχι μόνον σε Ελληνες, αλλά και ξένους αξιολογητές του έργου τους. Και οι οποίοι, όπως γράφει ο καλός συνάδελφος Απ. Λακασάς, διαπίστωσαν εν πολλοίς το αυτονόητο: Δηλαδή «το καθεστώς... χαλαρότητας που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια με την πλειοψηφία των φοιτητών τους να μην παρακολουθούν τις σπουδές τους», επισημαίνοντας παράλληλα «ότι οι συχνές καταλήψεις δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο τη λειτουργία τους».
Τούτες τις ημέρες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, πραγματοποιείται μια κινητοποίηση που δεν κλείνει δρόμους. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία πανεπιστημιακών –ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης– που προσπαθούν να κινητοποιήσουν τους συναδέλφους τους για να προσέλθουν μαζικά στις εκλογές ανάδειξης του συνδικαλιστικού τους οργάνου (ΠΟΣΔΕΠ). Οι εκλογές αυτές γίνονται στις 6 - 8 Μαρτίου και το στοίχημα των συγκεκριμένων πανεπιστημιακών είναι η απομάκρυνση της σημερινής ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ. Μιας ηγεσίας που εξελέγη προ διετίας από μια ισχνή μειοψηφία διδασκόντων (επί συνόλου του 20% που μετείχε στις εκλογές) και πολιτεύεται στα όρια της κοινοβουλευτικής Αριστεράς διακατεχόμενη από την εμμονή μιας επανάστασης, όπως η ίδια την εννοεί. Οι ηγήτορές της, άλλωστε, δεν κρύβουν ότι κεντρικός στόχος τους είναι η ανατροπή του φιλελευθερισμού, των ιδιωτικών συμφερόντων ή ακόμη και της παγκοσμιοποίησης. Στο όνομα του “εκπαιδευτικού” αυτού στόχου, αδιαφορεί βέβαια για την πλήρη απαξίωση των πανεπιστημίων στηριζόμενη από μιαν αντίστοιχη μειοψηφία φοιτητών (?) που κάθε τρεις και λίγο κλείνει τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.
Κλείνω το σημερινό σημείωμα με τα λόγια μιας καθηγήτριας η οποία μετέχει στην υγιή «επιχείρηση ανακατάληψης» της ΠΟΣΔΕΠ. «Παρακαλώ βοηθήστε μας να πείσουμε τους συνάδελφους μας να έρθουν και να ψηφίσουν οποιονδήποτε κρίνουν άξιο, και ας μας κατηγορεί αυτή η φράξια των αριστεριστών ότι προσπαθούμε να την ανατρέψουμε ως συντηρητικοί (!) επειδή απλά προ της... επανάστασης, εμείς θέλουμε να ξαναμπούμε στα πανεπιστήμια και επιτέλους να διδάξουμε».
Aξιολογήθηκαν 5 σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ». Αυτός ήταν ο κεντρικός τίτλος της χθεσινής «Κ» και διαβάζοντάς τον, το πρώτο πράγμα που μου ’ρθε στο μυαλό είναι ότι τα πρωτοσέλιδα (και) των ελληνικών εφημερίδων μεταφράζονται από αρκετά διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. Αλήθεια, τι μπορεί να σκέφτηκε ένας Γάλλος, ένας Αγγλος ή ένας Τούρκος πανεπιστημιακός που διάβασε αυτόν τον τίτλο; Θέλω να ελπίζω πως μπερδεύτηκε και πίστεψε ότι κάτι άλλο εννοεί η «Κ» και ότι στην Ελλάδα οι συγκεκριμένες 5 σχολές ήταν τα μαύρα πρόβατα των πανεπιστημίων, που κατ’ εξαίρεσιν παρέμεναν μέχρι σήμερα αναξιολόγητες λειτουργώντας ανεξέλεγκτα. Αμ, δε.
Ο λόγος που έγινε πρωτοσέλιδη μια αυτονόητη είδηση είναι ότι οι 5 αυτές σχολές είναι οι πρώτες από τις 167 που απεδέχθησαν (!) να ανοίξουν τις πύλες τους όχι μόνον σε Ελληνες, αλλά και ξένους αξιολογητές του έργου τους. Και οι οποίοι, όπως γράφει ο καλός συνάδελφος Απ. Λακασάς, διαπίστωσαν εν πολλοίς το αυτονόητο: Δηλαδή «το καθεστώς... χαλαρότητας που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια με την πλειοψηφία των φοιτητών τους να μην παρακολουθούν τις σπουδές τους», επισημαίνοντας παράλληλα «ότι οι συχνές καταλήψεις δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο τη λειτουργία τους».
Τούτες τις ημέρες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, πραγματοποιείται μια κινητοποίηση που δεν κλείνει δρόμους. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία πανεπιστημιακών –ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης– που προσπαθούν να κινητοποιήσουν τους συναδέλφους τους για να προσέλθουν μαζικά στις εκλογές ανάδειξης του συνδικαλιστικού τους οργάνου (ΠΟΣΔΕΠ). Οι εκλογές αυτές γίνονται στις 6 - 8 Μαρτίου και το στοίχημα των συγκεκριμένων πανεπιστημιακών είναι η απομάκρυνση της σημερινής ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ. Μιας ηγεσίας που εξελέγη προ διετίας από μια ισχνή μειοψηφία διδασκόντων (επί συνόλου του 20% που μετείχε στις εκλογές) και πολιτεύεται στα όρια της κοινοβουλευτικής Αριστεράς διακατεχόμενη από την εμμονή μιας επανάστασης, όπως η ίδια την εννοεί. Οι ηγήτορές της, άλλωστε, δεν κρύβουν ότι κεντρικός στόχος τους είναι η ανατροπή του φιλελευθερισμού, των ιδιωτικών συμφερόντων ή ακόμη και της παγκοσμιοποίησης. Στο όνομα του “εκπαιδευτικού” αυτού στόχου, αδιαφορεί βέβαια για την πλήρη απαξίωση των πανεπιστημίων στηριζόμενη από μιαν αντίστοιχη μειοψηφία φοιτητών (?) που κάθε τρεις και λίγο κλείνει τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.
Κλείνω το σημερινό σημείωμα με τα λόγια μιας καθηγήτριας η οποία μετέχει στην υγιή «επιχείρηση ανακατάληψης» της ΠΟΣΔΕΠ. «Παρακαλώ βοηθήστε μας να πείσουμε τους συνάδελφους μας να έρθουν και να ψηφίσουν οποιονδήποτε κρίνουν άξιο, και ας μας κατηγορεί αυτή η φράξια των αριστεριστών ότι προσπαθούμε να την ανατρέψουμε ως συντηρητικοί (!) επειδή απλά προ της... επανάστασης, εμείς θέλουμε να ξαναμπούμε στα πανεπιστήμια και επιτέλους να διδάξουμε».
Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Τρίτη, Φεβρουαρίου 10
Προεπιλογή «Τα είδαμε» ΟΛΑ
Μέσα σε μία τηλεοπτική «εκπομπή» όπως αυτή του κυρίου Θέμου Αναστασιάδη περιμένεις να δεις πολλά. Ό,τι οξυζενούχο κεφάλι κυκλοφορεί στην TV και όποια πολιτικάντικη φάτσα κυκλοφορεί στο ελληνικό γίγνεσθαι. Αυτό που δεν περιμένεις να δεις και όμως το βλέπεις μπροστά στα μάτια σου, είναι όταν οι «κουλτουριάρικες» φατσούλες της χώρας κάνουν μία μεγάλη παρέα με οικοδεσπότη τον κύριο Αναστασιάδη ,που σώνει και καλά θέλει να λέγεται δημοσιογράφος επειδή κολλάει ένσημα στην ΕΣΗΕΑ, και τριγύρω του οι παρακάτω κύριοι: Γιώργος Νταλάρας, Γιώργος Κιμούλης και Μάνος Ελευθερίου.
Αναρωτιέσαι τι σχέση μπορεί να έχει ο κύριος Κιμούλης (βαριά θεατρική κουλτούρα), ο κύριος Ελευθερίου (ακόμη βαρύτερη συγγραφική και ποιητική κουλτούρα) και ο κύριος Νταλάρας ( Η κουλτούρα), με τον κύριο Αναστασιάδη (αχαρακτήριστου επαγγέλματος και «σκανδαλοποιητή»...)
Τα βιντεάκια του κυρίου Περρή παίζουν: Κώλοι, μπούτια, στήθη, γλώσσες, χαζές γκόμενες, ηλίθιοι γκόμενοι, υπουργοί (ο Θεός να τους κάνει) και ό,τι άλλο έχει θεαματικότητα ενώ ενδιάμεσα να ακούς βαθυστόχαστες σκέψεις περί «ανεκδοτολογίας» (τάδε έφη Κιμούλης) και περί πολιτικοοικονομικής κατάστασης της χώρας την τελευταία πεντηκονταετία από τον κύριο Νταλάρα. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε από τον κύριο Ελευθερίου όπου δήλωσε ότι «απείχε συνειδητά και έγραφε βιβλία» (άνθρωπος του λαού).
Μάλιστα. Μία από τις παρεούλες που ορίζουν τα πολιτιστικά πράγματα στην Ελλάδα τα είπαν όλα στο «ΟΛΑ 9». Εφόσον τώρα μάθαμε από τον κύριο Νταλάρα ότι το θέατρο στην Ελλάδα προχώρησε τα τελευταία 20 χρόνια εξαιτίας του κυρίου Κιμούλη (τ’ακούσατε κύριε Αρμένη, κύριε Παπαϊωάννου, κυρίε Βογιατζή;)και αφού ακούσαμε τον «θεατράνθρωπο» να λέει ότι πιστεύει στον Αλέξη Τσίπρα και ότι στις εκλογές θα «έχουμε ένα 8%» και ότι ο συγγραφέας-ποιητής «πούλησε 90,000 αντίτυπα με τα «χρυσάνθεμα» και αν ήταν δίσκος θα είχε γίνει 7 φορές πλατινένιος (βλέπε Βανδή), πήγαμε για ύπνο. Τα είδαμε «ΟΛΑ» όχι 9 φορές αλλά 1009 φορές. Έχουν κάθε δικαίωμα να εμφανίζονται όπου θέλουν. Έχουν δικαίωμα να συνομιλούν με όποιον θέλουν. Έχουν δικαίωμα να «παίζουν», να «τραγουδούν» και να γράφουν ό,τι θέλουν. Δεν έχουν όμως το δικαίωμα να το παίζουν μάγκες (με την ουσιαστική έννοια της λέξης), προοδευτικοί και πάνω απ’ όλα κεφάλαιο πολιτισμού της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Διότι πολύ απλά τα στερνά μετρούν τα πρώτα. Και αν εσείς κύριοι το βλέπετε πολύ φυσιολογικό να εισπράττετε από το ταμείο του Υπουργείου Πολιτισμού για να «δημιουργείτε», δεν φαίνεται καθόλου φυσιολογικό σε μας που «τα Παραπονεμένα Λόγια» μια νύχτα με «Αστροφεγγιά» κι ενώ «Πάγωνε η Τσιμινιέρα» την εποχή που «στην Αθήνα μες το κέντρο φύτρωνε καινούργιο δέντρο», έγιναν υπότιτλοι σε σαπουνόπερα με πρωταγωνιστές εσάς τους ίδιους και κομπάρσους τον ελληνικό τηλεοπτικό συρφετό. Αντιλαμβάνεστε κύριοι ότι τελικά ο κύριος Βασίλης Τριανταφυλλίδης δεν ήταν μόνο ουσιαστικός αλλά και διαχρονικός με τη ρήση του: «Δε μας χέζεις, ρε Νταλάρα...»
πηγή Simpleman
Κυριακή, Φεβρουαρίου 8
Αστοχα και κινδυνώδη
πηγή καθημερινή
Του Νικου Α. Κωνσταντοπουλου
Ο κυκλώνας της κρίσης που ξέσπασε προκαλεί ακραία πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά φαινόμενα, σε όλο τον κόσμο. Η διάψευση των θεωρημάτων του νεοφιλελευθερισμού, ως κρατούντος κοινωνικοπολιτικού καθεστώτος της παγκοσμιοποίησης, κλονίζει μικρές και μεγάλες χώρες, αποκαλύπτοντας κυβερνητική αδυναμία και θεσμική υστέρηση στη διαχείριση μιας τέτοιας δοκιμασίας, από κάθε κρατικό - πολιτικό σύστημα χωριστά.
Δεν επήλθε, βεβαίως, «το τέλος της ιστορίας και της πολιτικής» με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπως έσπευσαν ανιστόρητα και άκριτα να πανηγυρίσουν κάποιοι, στη δεκαετία του ’90. Ούτε τώρα ζούμε «τον θάνατο του καπιταλισμού» από τα διαλυτικά αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού, στη δεκαετία του 2010, όπως επίσης ορισμένοι επιπολαίως γράφουν. Κανείς, επομένως, δεν νοείται να διατηρεί εμμονές στα δόγματα του υπαρκτού σοσιαλισμού είτε στους ευαγγελισμούς του νεοφιλελευθερισμού.
«Το 2009 θα είναι χρονιά όλων των κινδύνων», έγραφε πρόσφατα ο Ιγνάσιο Ραμονέ. Καθώς περνάμε από την παγκοσμιοποίηση της αγοράς στην παγκοσμιοποίηση της κρίσης, η ανθρωπότητα μπαίνει σε διαφορετική ιστορική φάση, που επιβάλλει ριζικό αναστοχασμό και ριζοσπαστικές αναζητήσεις για τις πολιτικές δημοκρατικές ρυθμίσεις των πλανητικών προβλημάτων, για τους πολυμερείς θεσμούς συνεννόησης και λειτουργίας της διεθνούς κοινότητας, για τη δημιουργία νέων ιδεών και στρατηγικών σχεδιασμών, για εναλλακτικά πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά συστήματα. Ανακατεύουμε τις στάχτες που άφησαν, καθώς έσβησαν οι ενθουσιασμοί της μεταπολίτευσης, την ώρα που η αναζήτηση νέων, διαφορετικών πεδίων διαμόρφωσης της πολιτικής παίρνει εναγώνια ένταση.
Οι νέες εξελίξεις, που είναι καταιγιστικές και σύνθετες, δεν αφήνουν κανέναν να φανταστεί το μέλλον αισιόδοξο ούτε να αναπαραστήσει το παρελθόν νοσταλγικά. Η πραγματικότητα επιτίθεται με σφοδρότητα στις δημαγωγίες με τις οποίες φτιάξαμε τη στρεβλή και ψευδή συνείδηση της μεταπολίτευσης, δεν εμπιστεύεται το αναξιόπιστο και διαβρωμένο πολιτικό σύστημα, που από δεκαετία σε δεκαετία και από κυβέρνηση σε κυβέρνηση ανακυκλώνει ανεπάρκειες, υποκρισίες, αποτυχίες και αυτοδιαψεύσεις.
Κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά προβλήματα μονάχος του. Αυτό το γνωρίζουν όλοι, όπως όλοι γνωρίζουν ότι οι αιτίες των προβλημάτων είναι μέσα στο πολιτικό σύστημα και το κοινωνικό σώμα. Με ένα λόγο, τα προβλήματα της Ελλάδας του 2010 ξεπερνούν το πλαίσιο που υπάρχει για τη διαχείριση και αντιμετώπισή τους. Το σύστημα της μονοκομματικής κυβερνητικής πλειοψηφίας, το εκλογικό σύστημα, το πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο διακυβέρνησης, ο κομματικός κυβερνητισμός, η παραταξιοποίηση θεσμών και κοινωνίας, η διαχρονία της διαπλοκής - διαφθοράς και η ομοιομορφία της κομματικής πρακτικής, είναι από τις αιτίες που παράγουν τον νοσηρό δημόσιο βίο και την πολιτική της μηδενικής αξιοπιστίας.
Το στρατηγικό πρόβλημα της Ελλάδας του 2010 ξεπερνάει όλες τις δομές και τις πολιτικoθεσμικές λειτουργίες του συστήματος.
Το ζητούμενο είναι η στρατηγικού χαρακτήρα προετοιμασία, η εξασφάλιση των προϋποθέσεων, ώστε να αποφευχθούν οι αστοχίες και οι επικίνδυνες ανατροπές. Η Ελλάδα θα δοκιμαστεί σκληρά. Είναι αυτονόητο ότι δεν θα πρέπει να μεγιστοποιηθεί το κόστος από κυβερνητισμούς και κομματισμούς, που ο καθένας αυτάρεσκα διεκδικεί την αυθεντία. Αυτό αφορά όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Η κριτική και η αντίθεση προς την κυβέρνηση είναι αυτονόητη, η κομματική αντιπαράθεση εύλογη, οι προγραμματικές διαφορές υπαρκτές και αναγκαίες. Το σχήμα κυβέρνηση - αντιπολίτευση δεν θα πάψει να λειτουργεί. Αλλά δεν αρκεί για να αντιμετωπίσει τη σκοτεινή και επίφοβη κατάσταση. Τα διαγγέλματα και οι συνεντεύξεις, επ’ ευκαιρία, δεν ξορκίζουν την κρίση, δεν παράγουν πολιτική. Ούτε η εκλογολογία και η ανταγωνιστική παροχολογία. Βεβαίως η κυβέρνηση έχει την πρώτη ευθύνη. Ομως η κυβερνητική αποτυχία δεν θα κοστίσει μόνο στη Ν.Δ. Κάθε αποτυχία θα έχει τραγικές επιπτώσεις για όλους. Οι εκλογές που θα γίνουν, όποτε και αν γίνουν, δεν θα είναι πανάκεια για όποια επόμενη κυβέρνηση.
Εκείνο που η συγκυρία απαιτεί και το πολιτικό σύστημα δεν διαθέτει, είναι μια θεσμική πρωτοβουλία συζήτησης της κρίσης και στοιχειώδους συνεννόησης όλων. Να βρεθεί, δηλαδή, ένα ελάχιστο πεδίο συνάντησης και διαλόγου όλων των πολιτικών δυνάμεων, με στόχο την ελάχιστη προετοιμασία, ώστε τα επερχόμενα να μην τσακίσουν την οικονομία και την κοινωνία της χώρας. Δεν νοείται να στεκόμαστε, λέγοντας ο καθένας τα δικά του, στη νοοτροπία του ανύπαρκτου κοινού παρονομαστή. Ζητείται η θεσμική πρωτοβουλία, που θα επιδιώξει έστω τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή στην πολιτική μας ζωή. Υπάρχουν θεσμικοί παράγοντες να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο πρόεδρος της Βουλής, ακόμη και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος.
Φτάνει ο αρνητισμός που δεν αφήνει κανέναν να συζητήσει με κανέναν. Ζητείται πρωτοβουλία θεσμικού ρόλου προς όλους για συνεννόηση και προετοιμασία.
Του Νικου Α. Κωνσταντοπουλου
Ο κυκλώνας της κρίσης που ξέσπασε προκαλεί ακραία πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά φαινόμενα, σε όλο τον κόσμο. Η διάψευση των θεωρημάτων του νεοφιλελευθερισμού, ως κρατούντος κοινωνικοπολιτικού καθεστώτος της παγκοσμιοποίησης, κλονίζει μικρές και μεγάλες χώρες, αποκαλύπτοντας κυβερνητική αδυναμία και θεσμική υστέρηση στη διαχείριση μιας τέτοιας δοκιμασίας, από κάθε κρατικό - πολιτικό σύστημα χωριστά.
Δεν επήλθε, βεβαίως, «το τέλος της ιστορίας και της πολιτικής» με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπως έσπευσαν ανιστόρητα και άκριτα να πανηγυρίσουν κάποιοι, στη δεκαετία του ’90. Ούτε τώρα ζούμε «τον θάνατο του καπιταλισμού» από τα διαλυτικά αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού, στη δεκαετία του 2010, όπως επίσης ορισμένοι επιπολαίως γράφουν. Κανείς, επομένως, δεν νοείται να διατηρεί εμμονές στα δόγματα του υπαρκτού σοσιαλισμού είτε στους ευαγγελισμούς του νεοφιλελευθερισμού.
«Το 2009 θα είναι χρονιά όλων των κινδύνων», έγραφε πρόσφατα ο Ιγνάσιο Ραμονέ. Καθώς περνάμε από την παγκοσμιοποίηση της αγοράς στην παγκοσμιοποίηση της κρίσης, η ανθρωπότητα μπαίνει σε διαφορετική ιστορική φάση, που επιβάλλει ριζικό αναστοχασμό και ριζοσπαστικές αναζητήσεις για τις πολιτικές δημοκρατικές ρυθμίσεις των πλανητικών προβλημάτων, για τους πολυμερείς θεσμούς συνεννόησης και λειτουργίας της διεθνούς κοινότητας, για τη δημιουργία νέων ιδεών και στρατηγικών σχεδιασμών, για εναλλακτικά πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά συστήματα. Ανακατεύουμε τις στάχτες που άφησαν, καθώς έσβησαν οι ενθουσιασμοί της μεταπολίτευσης, την ώρα που η αναζήτηση νέων, διαφορετικών πεδίων διαμόρφωσης της πολιτικής παίρνει εναγώνια ένταση.
Οι νέες εξελίξεις, που είναι καταιγιστικές και σύνθετες, δεν αφήνουν κανέναν να φανταστεί το μέλλον αισιόδοξο ούτε να αναπαραστήσει το παρελθόν νοσταλγικά. Η πραγματικότητα επιτίθεται με σφοδρότητα στις δημαγωγίες με τις οποίες φτιάξαμε τη στρεβλή και ψευδή συνείδηση της μεταπολίτευσης, δεν εμπιστεύεται το αναξιόπιστο και διαβρωμένο πολιτικό σύστημα, που από δεκαετία σε δεκαετία και από κυβέρνηση σε κυβέρνηση ανακυκλώνει ανεπάρκειες, υποκρισίες, αποτυχίες και αυτοδιαψεύσεις.
Κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά προβλήματα μονάχος του. Αυτό το γνωρίζουν όλοι, όπως όλοι γνωρίζουν ότι οι αιτίες των προβλημάτων είναι μέσα στο πολιτικό σύστημα και το κοινωνικό σώμα. Με ένα λόγο, τα προβλήματα της Ελλάδας του 2010 ξεπερνούν το πλαίσιο που υπάρχει για τη διαχείριση και αντιμετώπισή τους. Το σύστημα της μονοκομματικής κυβερνητικής πλειοψηφίας, το εκλογικό σύστημα, το πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο διακυβέρνησης, ο κομματικός κυβερνητισμός, η παραταξιοποίηση θεσμών και κοινωνίας, η διαχρονία της διαπλοκής - διαφθοράς και η ομοιομορφία της κομματικής πρακτικής, είναι από τις αιτίες που παράγουν τον νοσηρό δημόσιο βίο και την πολιτική της μηδενικής αξιοπιστίας.
Το στρατηγικό πρόβλημα της Ελλάδας του 2010 ξεπερνάει όλες τις δομές και τις πολιτικoθεσμικές λειτουργίες του συστήματος.
Το ζητούμενο είναι η στρατηγικού χαρακτήρα προετοιμασία, η εξασφάλιση των προϋποθέσεων, ώστε να αποφευχθούν οι αστοχίες και οι επικίνδυνες ανατροπές. Η Ελλάδα θα δοκιμαστεί σκληρά. Είναι αυτονόητο ότι δεν θα πρέπει να μεγιστοποιηθεί το κόστος από κυβερνητισμούς και κομματισμούς, που ο καθένας αυτάρεσκα διεκδικεί την αυθεντία. Αυτό αφορά όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Η κριτική και η αντίθεση προς την κυβέρνηση είναι αυτονόητη, η κομματική αντιπαράθεση εύλογη, οι προγραμματικές διαφορές υπαρκτές και αναγκαίες. Το σχήμα κυβέρνηση - αντιπολίτευση δεν θα πάψει να λειτουργεί. Αλλά δεν αρκεί για να αντιμετωπίσει τη σκοτεινή και επίφοβη κατάσταση. Τα διαγγέλματα και οι συνεντεύξεις, επ’ ευκαιρία, δεν ξορκίζουν την κρίση, δεν παράγουν πολιτική. Ούτε η εκλογολογία και η ανταγωνιστική παροχολογία. Βεβαίως η κυβέρνηση έχει την πρώτη ευθύνη. Ομως η κυβερνητική αποτυχία δεν θα κοστίσει μόνο στη Ν.Δ. Κάθε αποτυχία θα έχει τραγικές επιπτώσεις για όλους. Οι εκλογές που θα γίνουν, όποτε και αν γίνουν, δεν θα είναι πανάκεια για όποια επόμενη κυβέρνηση.
Εκείνο που η συγκυρία απαιτεί και το πολιτικό σύστημα δεν διαθέτει, είναι μια θεσμική πρωτοβουλία συζήτησης της κρίσης και στοιχειώδους συνεννόησης όλων. Να βρεθεί, δηλαδή, ένα ελάχιστο πεδίο συνάντησης και διαλόγου όλων των πολιτικών δυνάμεων, με στόχο την ελάχιστη προετοιμασία, ώστε τα επερχόμενα να μην τσακίσουν την οικονομία και την κοινωνία της χώρας. Δεν νοείται να στεκόμαστε, λέγοντας ο καθένας τα δικά του, στη νοοτροπία του ανύπαρκτου κοινού παρονομαστή. Ζητείται η θεσμική πρωτοβουλία, που θα επιδιώξει έστω τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή στην πολιτική μας ζωή. Υπάρχουν θεσμικοί παράγοντες να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο πρόεδρος της Βουλής, ακόμη και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος.
Φτάνει ο αρνητισμός που δεν αφήνει κανέναν να συζητήσει με κανέναν. Ζητείται πρωτοβουλία θεσμικού ρόλου προς όλους για συνεννόηση και προετοιμασία.
Δύο πολιτικές επιλογές: δράση ή μοιρολατρία
πηγή καθημερινή
Των Β. Κοντογιαννοπουλου, Στ. Μανου, Γ. Μπουταρη*
Η Ελλάδα βυθίζεται σε βαθιά και πολύπλευρη κρίση. Η οικονομική κρίση θέτει σε δοκιμασία τις ήδη καταπονημένες αντοχές, όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας. Εδώ και πολλούς μήνες η Ελλάδα κυριαρχείται από βαρύτατα σκάνδαλα, πρωτοφανείς μορφές διαφθοράς, αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις, κρατική ανυπαρξία και κυνισμό και από ένα επικίνδυνο συνδυασμό «ντόπιας» και «εισαγόμενης» οικονομικής κρίσης. Η εμφανής αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το εκρηκτικό αυτό μείγμα οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδα
Στο πεδίο της οικονομίας, την εικόνα του προβλήματος συνθέτουν το τεράστιο έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών, το ύψος του δημόσιου χρέους και τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα. Ολα δείχνουν ότι η Ελλάδα και οι επιχειρήσεις της δεν μπορούν να ανταγωνιστούν. Εκμεταλλευτήκαμε όλα τα «καλά» του ευρώ (χαμηλά επιτόκια, σταθερότητα, μηδενισμός συναλλαγματικού κινδύνου) αλλά αρνηθήκαμε όσες υποχρεώσεις μας επέβαλε. Εδώ που έχουμε φθάσει, δεν έχουμε πια την επιλογή της μετάθεσης στο μέλλον των αναγκαίων διορθωτικών αποφάσεων. Οι κίνδυνοι είναι προ των θυρών.
Στο πεδίο των θεσμών ζούμε μια συνεχή, βάναυση και απροσχημάτιστη παραβίαση βασικών θεσμικών κανόνων, είτε αυτοί αφορούν τη Δικαιοσύνη είτε την περιβαλλοντική προστασία είτε την ασφάλεια του μέσου πολίτη, και πολλών δεκάδων άλλων «είτε». Αποτέλεσμα: η βαθμιαία, αλλά συστηματική ανάδειξη της βίας, της περιφρόνησης του συλλογικού σε έκταση που πλέον πλήττει στην καρδιά όλο και περισσότερες κοινωνικές λειτουργίες.
Απέναντι στην κατάσταση αυτή έχουμε την αδυναμία της κυβέρνησης να κυβερνήσει και να λάβει αποφάσεις που θα δώσουν μια προοπτική στον τόπο. Η αδυναμία αυτή παρακολουθείται και από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να παίξει έναν υπεύθυνο και συγκροτημένο ρόλο, να δώσει ένα όραμα, να δείξει επιλογές στη δύσκολη συγκυρία που περνάμε. Οταν η κρίση απαιτεί πολιτικές προτάσεις ή και συναινέσεις, το πολιτικό σύστημα απορρίπτει και τα δύο. Τα κόμματα προτάσσουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα. Καταφεύγουν σε όσα μας έφεραν στο τωρινό «χάλι»! Στην εκλογολογία, την παροχολογία, την υποσχεσιολογία και τη σκανδαλολογία.
Στην κρίσιμη αυτή οικονομική και πολιτική συγκυρία οι εκλογές –για τις οποίες τόση συζήτηση γίνεται– παρ’ όλο που φαντάζουν αναγκαίες, δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα. Αντίθετα θα τα επιδεινώσουν. Ενώ η συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων θα μπορούσε να συμβάλει στην αντιμετώπιση της κρίσης και τη διευκόλυνση λήψης κρίσιμων αποφάσεων, και τα δύο κόμματα την απορρίπτουν. Η στάση τους απαξιώνει στα μάτια των ψηφοφόρων την ίδια την ιδέα των διακομματικών συνεργασιών.
Και στα δύο κόμματα έχουν κυριαρχήσει πανίσχυροι κομματικοί μηχανισμοί με στόχο την άλωση και νομή της εξουσίας. Οι ιδεολογίες και η έννοια της αποτελεσματικής κάλυψης των κοινωνικών αιτημάτων καταπατήθηκαν από τα κομματικά και προσωπικά συμφέροντα. Ετσι, πολιτικές και ηγεσίες επιλέγονται με μοναδικό στόχο την προάσπιση στενά κομματικών, ακόμα και ατομικών, συμφερόντων, όπως ιστορικά συνέβη στις κοινωνίες που περιέπεσαν σε παρακμή. Κομματικό συμφέρον και ιδιοτέλεια αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο καλλιεργείται η παρακμή της δημόσιας ζωής και ο εξοστρακισμός κάθε έννοιας του «δημόσιου ή συλλογικού συμφέροντος». Με τέτοιες πρακτικές και αντιλήψεις, με τέτοια πολιτική κουλτούρα, η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη. Είναι ορατό, ότι ο κρίσιμος κρίκος της ατέλειωτης αλυσίδας των αδυναμιών μας είναι ο τρόπος διακυβέρνησης, ο τρόπος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Γι’ αυτό και η εμπλοκή. Τα κόμματα εξουσίας καλούνται να ανατρέψουν κεντρικά στοιχεία της λειτουργίας της εξουσίας, δηλαδή του εαυτού τους. Μια τέτοια ανατροπή δεν είναι ορατή. Και αυτό καθορίζει το τέλμα στο οποίο συνεχώς βυθιζόμαστε.
Ομως, σε όλους τους πολιτικούς χώρους υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που συναισθάνονται τις ευθύνες τους, απέναντι στη χώρα, στον εαυτό τους, στις αξίες που κληρονόμησαν και στην πραγματική πολιτική. Υπάρχουν πνευματικές, κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις που συνειδητοποιούν ότι έχουν ευθύνη να μεριμνήσουν για το γενικό συμφέρον. Δυνάμεις που έχουν τη θέληση να συνεισφέρουν στα κοινά. Υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι πολίτες που, απαλλαγμένοι από κομματικές και ιδεολογικές αγκυλώσεις, με προοδευτική κατεύθυνση, ασφυκτιούν από την αναποτελεσματικότητα, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά. Πολίτες που μάχονται για αλήθειες, προοπτικές και δημιουργία, και αναγνωρίζουν ότι ένα καλύτερο μέλλον είναι συνδεδεμένο με μεταρρυθμίσεις.
Τη λύση μπορεί να δώσει μόνο μια αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων, που θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση μιας ρήξης με τις πολιτικές ενός στείρου εγκλωβισμού. Που, αν και με διαφορές στις ιδεολογίες, τις προτεραιότητες, τις αξίες θα δώσουν μάχες για πραγματιστικές αποφάσεις και συναινέσεις γύρω από βασικούς «κοινούς παρονομαστές», μακριά από τα διχαστικά στοιχεία που καθηλώνουν τα πάντα σε ακινησία.
Ο κόσμος αλλάζει και οι διεθνείς ανακατατάξεις θα είναι σημαντικές. Στην Ευρώπη και στην Αμερική οι πολιτικές ηγεσίες μέσα από την κρίση και παρά την κρίση επενδύουν στην αρχιτεκτονική του αύριο. Στην εκπαίδευση, στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, στην περιβαλλοντική προστασία, σε κοινωνικά χρήσιμες τεχνολογίες. Στη χώρα μας, αντιθέτως, διεξάγεται ένας άληκτος δήθεν διάλογος προς το κενό, προς την παγίδα. Η ριζική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του κράτους, της παιδείας, του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης, ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων κράτους, αγοράς και οικονομίας είναι το διακύβευμα της νέας προσπάθειας στην οποία οφείλουμε να επενδύσουμε. Οι αλλαγές αυτές είναι προϋπόθεση για την επαναφορά της Ελλάδας στον σωστό δρόμο. Είναι προϋπόθεση για ν’ ανακτήσουν οι Ελληνες πολίτες την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή τους. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να δημιουργήσουν ελεύθεροι και απερίσπαστοι. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα ανεκτίμητα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας: τον Πολιτισμό και την Ιστορία της, το περιβάλλον, τον ήλιο και τη θάλασσα.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα χρειάζεται επειγόντως καινοτομικές τομές. Που θα κάνουν εφικτές απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα του σήμερα και του αύριο. Η Ελλάδα είχε στο παρελθόν δυνάμεις που σε κρίσιμες φάσεις αισθάνονταν ότι είχαν μια ευθύνη για το πού και πώς πάμε. Ελπίζουμε ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιες δυνάμεις ικανές να κατανοήσουν πόσο οδυνηρή μπορεί να αποδειχθεί η κατεύθυνση στην οποία κινείται η κοινωνία και η χώρα.
Ιστορικά, οι δυνάμεις αυτές –με πραγματισμό– πρόσφεραν την εξουσία πότε στο ένα και πότε στο άλλο κόμμα εξουσίας. Σήμερα πάλι είναι ανάγκη να παίξουν τον ρόλο καταλύτη. Να αυτονομηθούν έστω, πρόσκαιρα, από τα κομματικά κατεστημένα, και να στηρίξουν ένα δύσκολο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης μαζί με μεταρρυθμίσεις πνοής, που θα αποτελέσουν τον άξονα μιας νέας κυβερνητικής συνεργασίας δράσης. Δράσης και όχι λόγων. Δράσης τώρα και όχι αύριο.
* Οι κ. Βασίλης Κοντογιανόπουλος και Στέφανος Μάνος είναι πρώην υπουργοί, ο κ. Γιάννης Μπουτάρης είναι δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης.
Των Β. Κοντογιαννοπουλου, Στ. Μανου, Γ. Μπουταρη*
Η Ελλάδα βυθίζεται σε βαθιά και πολύπλευρη κρίση. Η οικονομική κρίση θέτει σε δοκιμασία τις ήδη καταπονημένες αντοχές, όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας. Εδώ και πολλούς μήνες η Ελλάδα κυριαρχείται από βαρύτατα σκάνδαλα, πρωτοφανείς μορφές διαφθοράς, αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις, κρατική ανυπαρξία και κυνισμό και από ένα επικίνδυνο συνδυασμό «ντόπιας» και «εισαγόμενης» οικονομικής κρίσης. Η εμφανής αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το εκρηκτικό αυτό μείγμα οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδα
Στο πεδίο της οικονομίας, την εικόνα του προβλήματος συνθέτουν το τεράστιο έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών, το ύψος του δημόσιου χρέους και τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα. Ολα δείχνουν ότι η Ελλάδα και οι επιχειρήσεις της δεν μπορούν να ανταγωνιστούν. Εκμεταλλευτήκαμε όλα τα «καλά» του ευρώ (χαμηλά επιτόκια, σταθερότητα, μηδενισμός συναλλαγματικού κινδύνου) αλλά αρνηθήκαμε όσες υποχρεώσεις μας επέβαλε. Εδώ που έχουμε φθάσει, δεν έχουμε πια την επιλογή της μετάθεσης στο μέλλον των αναγκαίων διορθωτικών αποφάσεων. Οι κίνδυνοι είναι προ των θυρών.
Στο πεδίο των θεσμών ζούμε μια συνεχή, βάναυση και απροσχημάτιστη παραβίαση βασικών θεσμικών κανόνων, είτε αυτοί αφορούν τη Δικαιοσύνη είτε την περιβαλλοντική προστασία είτε την ασφάλεια του μέσου πολίτη, και πολλών δεκάδων άλλων «είτε». Αποτέλεσμα: η βαθμιαία, αλλά συστηματική ανάδειξη της βίας, της περιφρόνησης του συλλογικού σε έκταση που πλέον πλήττει στην καρδιά όλο και περισσότερες κοινωνικές λειτουργίες.
Απέναντι στην κατάσταση αυτή έχουμε την αδυναμία της κυβέρνησης να κυβερνήσει και να λάβει αποφάσεις που θα δώσουν μια προοπτική στον τόπο. Η αδυναμία αυτή παρακολουθείται και από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να παίξει έναν υπεύθυνο και συγκροτημένο ρόλο, να δώσει ένα όραμα, να δείξει επιλογές στη δύσκολη συγκυρία που περνάμε. Οταν η κρίση απαιτεί πολιτικές προτάσεις ή και συναινέσεις, το πολιτικό σύστημα απορρίπτει και τα δύο. Τα κόμματα προτάσσουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα. Καταφεύγουν σε όσα μας έφεραν στο τωρινό «χάλι»! Στην εκλογολογία, την παροχολογία, την υποσχεσιολογία και τη σκανδαλολογία.
Στην κρίσιμη αυτή οικονομική και πολιτική συγκυρία οι εκλογές –για τις οποίες τόση συζήτηση γίνεται– παρ’ όλο που φαντάζουν αναγκαίες, δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα. Αντίθετα θα τα επιδεινώσουν. Ενώ η συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων θα μπορούσε να συμβάλει στην αντιμετώπιση της κρίσης και τη διευκόλυνση λήψης κρίσιμων αποφάσεων, και τα δύο κόμματα την απορρίπτουν. Η στάση τους απαξιώνει στα μάτια των ψηφοφόρων την ίδια την ιδέα των διακομματικών συνεργασιών.
Και στα δύο κόμματα έχουν κυριαρχήσει πανίσχυροι κομματικοί μηχανισμοί με στόχο την άλωση και νομή της εξουσίας. Οι ιδεολογίες και η έννοια της αποτελεσματικής κάλυψης των κοινωνικών αιτημάτων καταπατήθηκαν από τα κομματικά και προσωπικά συμφέροντα. Ετσι, πολιτικές και ηγεσίες επιλέγονται με μοναδικό στόχο την προάσπιση στενά κομματικών, ακόμα και ατομικών, συμφερόντων, όπως ιστορικά συνέβη στις κοινωνίες που περιέπεσαν σε παρακμή. Κομματικό συμφέρον και ιδιοτέλεια αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο καλλιεργείται η παρακμή της δημόσιας ζωής και ο εξοστρακισμός κάθε έννοιας του «δημόσιου ή συλλογικού συμφέροντος». Με τέτοιες πρακτικές και αντιλήψεις, με τέτοια πολιτική κουλτούρα, η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη. Είναι ορατό, ότι ο κρίσιμος κρίκος της ατέλειωτης αλυσίδας των αδυναμιών μας είναι ο τρόπος διακυβέρνησης, ο τρόπος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Γι’ αυτό και η εμπλοκή. Τα κόμματα εξουσίας καλούνται να ανατρέψουν κεντρικά στοιχεία της λειτουργίας της εξουσίας, δηλαδή του εαυτού τους. Μια τέτοια ανατροπή δεν είναι ορατή. Και αυτό καθορίζει το τέλμα στο οποίο συνεχώς βυθιζόμαστε.
Ομως, σε όλους τους πολιτικούς χώρους υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που συναισθάνονται τις ευθύνες τους, απέναντι στη χώρα, στον εαυτό τους, στις αξίες που κληρονόμησαν και στην πραγματική πολιτική. Υπάρχουν πνευματικές, κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις που συνειδητοποιούν ότι έχουν ευθύνη να μεριμνήσουν για το γενικό συμφέρον. Δυνάμεις που έχουν τη θέληση να συνεισφέρουν στα κοινά. Υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι πολίτες που, απαλλαγμένοι από κομματικές και ιδεολογικές αγκυλώσεις, με προοδευτική κατεύθυνση, ασφυκτιούν από την αναποτελεσματικότητα, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά. Πολίτες που μάχονται για αλήθειες, προοπτικές και δημιουργία, και αναγνωρίζουν ότι ένα καλύτερο μέλλον είναι συνδεδεμένο με μεταρρυθμίσεις.
Τη λύση μπορεί να δώσει μόνο μια αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων, που θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση μιας ρήξης με τις πολιτικές ενός στείρου εγκλωβισμού. Που, αν και με διαφορές στις ιδεολογίες, τις προτεραιότητες, τις αξίες θα δώσουν μάχες για πραγματιστικές αποφάσεις και συναινέσεις γύρω από βασικούς «κοινούς παρονομαστές», μακριά από τα διχαστικά στοιχεία που καθηλώνουν τα πάντα σε ακινησία.
Ο κόσμος αλλάζει και οι διεθνείς ανακατατάξεις θα είναι σημαντικές. Στην Ευρώπη και στην Αμερική οι πολιτικές ηγεσίες μέσα από την κρίση και παρά την κρίση επενδύουν στην αρχιτεκτονική του αύριο. Στην εκπαίδευση, στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, στην περιβαλλοντική προστασία, σε κοινωνικά χρήσιμες τεχνολογίες. Στη χώρα μας, αντιθέτως, διεξάγεται ένας άληκτος δήθεν διάλογος προς το κενό, προς την παγίδα. Η ριζική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του κράτους, της παιδείας, του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης, ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων κράτους, αγοράς και οικονομίας είναι το διακύβευμα της νέας προσπάθειας στην οποία οφείλουμε να επενδύσουμε. Οι αλλαγές αυτές είναι προϋπόθεση για την επαναφορά της Ελλάδας στον σωστό δρόμο. Είναι προϋπόθεση για ν’ ανακτήσουν οι Ελληνες πολίτες την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή τους. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να δημιουργήσουν ελεύθεροι και απερίσπαστοι. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα ανεκτίμητα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας: τον Πολιτισμό και την Ιστορία της, το περιβάλλον, τον ήλιο και τη θάλασσα.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα χρειάζεται επειγόντως καινοτομικές τομές. Που θα κάνουν εφικτές απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα του σήμερα και του αύριο. Η Ελλάδα είχε στο παρελθόν δυνάμεις που σε κρίσιμες φάσεις αισθάνονταν ότι είχαν μια ευθύνη για το πού και πώς πάμε. Ελπίζουμε ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιες δυνάμεις ικανές να κατανοήσουν πόσο οδυνηρή μπορεί να αποδειχθεί η κατεύθυνση στην οποία κινείται η κοινωνία και η χώρα.
Ιστορικά, οι δυνάμεις αυτές –με πραγματισμό– πρόσφεραν την εξουσία πότε στο ένα και πότε στο άλλο κόμμα εξουσίας. Σήμερα πάλι είναι ανάγκη να παίξουν τον ρόλο καταλύτη. Να αυτονομηθούν έστω, πρόσκαιρα, από τα κομματικά κατεστημένα, και να στηρίξουν ένα δύσκολο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης μαζί με μεταρρυθμίσεις πνοής, που θα αποτελέσουν τον άξονα μιας νέας κυβερνητικής συνεργασίας δράσης. Δράσης και όχι λόγων. Δράσης τώρα και όχι αύριο.
* Οι κ. Βασίλης Κοντογιανόπουλος και Στέφανος Μάνος είναι πρώην υπουργοί, ο κ. Γιάννης Μπουτάρης είναι δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης.
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 6
Kαταδικασμένος και εκατομμυριούχος δασικός, πραγματογνώμων στο εφετείο!
Στις 4 Οκτωβρίου 2008 ο υπουργός Εσωτερικών κ. Προκόπης Παυλόπουλος επισκέφθηκε τον Πόρο για τη 24η Σύνοδο των Περιφερειαρχών. Οι εργασίες της Συνόδου δεν είχαν ξεκινήσει ακόμη και μια ομάδα διαμαρτυρόμενων κατοίκων σταμάτησε τον υπουργό, του έδωσε ένα έγγραφο και αφού συνομίλησαν για λίγο, αποχώρησαν. Λίγες ημέρες μετά το -κατά τα λοιπά ασήμαντο- επεισόδιο ο δασάρχης Πόρου κ. Δημήτρης Κόκκας, μετατέθηκε αθόρυβα στο Δασαρχείο Αιγάλεω.
Δεν θα είχε σημασία η μετακίνηση ενός δασικού υπαλλήλου, αν το όνομά του δεν εμφανιζόταν σχεδόν σε κάθε επιτροπή επίλυσης δασικών αμφισβητήσεων με αρμοδιότητα στο Λεκανοπέδιο. Από το 2003, όντας δασάρχης Πόρου, ο κ. Κόκκας έχει συρθεί στα δικαστήρια (τόσο ως κατηγορούμενος, όσο και ως κατήγορος) για μια σειρά υποθέσεων με αντιδίκους κυρίως ντόπιους. Στα χρόνια του κ. Κόκκα στην Υδρα και τις Σπέτσες άρχισαν να ξεφυτρώνουν ή να επεκτείνονται πολυτελείς κατοικίες.
Παρέμβαση επιθεωρητών
Προηγουμένως βέβαια είχε γίνει ο απαραίτητος χαρακτηρισμός. Το 2007, μετά σειρά καταγγελιών παρενέβη τελικά το Σώμα Επιθεωρητών - Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης για να διαπιστώσει, μεταξύ άλλων, ότι ο κ. Κόκκας παρανόμως είχε παράλληλες προς τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητά του δραστηριότητες (π.χ. εκτροφείο στρουθοκαμήλων). Δήλωσε μάλιστα το 2000, ότι κέρδισε στο Χρηματιστήριο 641 εκατομμύρια δραχμές. Οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι «ο ισχυρισμός αυτός δεν επιβεβαιούται από κανένα στοιχείο». Εκείνη την εποχή ο κ. Κόκκας είχε εξασφαλίσει δάνειο πέντε εκατομμυρίων δολαρίων από βρετανική τράπεζα.
Ωστόσο, παρά τον θόρυβο γύρω από το όνομά του, ουδείς, ούτε ο ιεραρχικά ανώτερός του περιφερειάρχης Αττικής, ούτε καν οι γραφειοκράτες του Συμβουλίου της Επικρατείας σκέφτηκαν ότι ο κ. Κόκκας δεν μπορεί να λαμβάνει μέρος ως κριτής για τον χαρακτηρισμό ή τον αποχαρακτηρισμό αμφισβητούμενων εκτάσεων. Το 2002 μάλιστα το ΣτΕ τον όρισε ως πραγματογνώμονα για την τύχη 206 στρεμμάτων στο Ψυχικό (Τουρκοβούνια).
Η «Κέκροψ Α.Ε.», διεκδικούσε τότε να επεκτείνει τις λατομικές δραστηριότητές της πέρα από τον ήδη υπάρχοντα χώρο, συναντώντας τότε την αντίδραση του Δήμου Ψυχικού και περιβαλλοντικών οργανώσεων. Ο κ. Κόκκας μετά την αυτοψία του, πρότεινε στο ΣτΕ να δεχθεί την προσφυγή της «Κέκρωψ». Ενδεικτικό για την επιστημονική αρτιότητα της πραγματογνωμοσύνης του κ. Κόκκα, είναι ότι το πέμπτο τμήμα του ΣτΕ υπό την προεδρία του κ. Κώστα Μενουδάκου, απέρριψε την προσφυγή και αποφάσισε (2763/2006) με βάση τα υπόλοιπα στοιχεία που συνέλεξε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Ο κ. Κόκκας είχε κρίνει την επίδικη έκταση ως «μη δασική (χορτολιβαδική)» και το ΣτΕ την κήρυξε αναδασωτέα.
Μέλος επιτροπών
Μόλις τον προηγούμενο Σεπτέμβριο ο κ. Κόκκας καταδικάστηκε από το Β΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά σε 10 μήνες φυλάκιση με αναστολή για την τοποθέτηση κεραίας κινητής τηλεφωνίας στον Πόρο. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε εκ νέου έρευνα με ευθύνη του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Χαράλαμπου Γεωργακόπουλου.
Προτού προλάβουν να συμπληρωθούν τρεις μήνες και συγκεκριμένα στις 3 Δεκεμβρίου 2008, ο γενικός γραμματέας της Περιφέρειας Αττικής κ. Χαράλαμπος Μανιάτης ορίζει τον κ. Κόκκα ως εισηγητή της Α΄ Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Επίλυσης Δασικών Αμφισβητήσεων του Εφετείου Αθηνών. Ετσι, με δικαστικές εκκρεμότητες ο κ. Κόκκας καλείται μεταξύ άλλων να εισηγηθεί αν τα 40 στρέμματα δασικής έκτασης του παλιού λατομείου Λεβεντάκη αποτελούν όντως δάσος ή χορτολίβαδα.
Ο φάκελος της συγκεκριμένης υπόθεσης έχει διαβιβαστεί στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Γιώργο Σανιδά. Παράλληλα, τον Δεκέμβριο ο κ. Κόκκας διορίστηκε μέλος της ίδιας επιτροπής για να κρίνει αμφισβητήσεις δασικών εκτάσεων που υπάγονται στα Δασαρχεία Λαυρίου, Πεντέλης και Πάρνηθας. Αν λοιπόν ο κ. Κόκκας δεν είναι το «τρομερό παιδί» του δασικού σώματος και υπάρχουν άλλοι δασολόγοι που μπορούν να κάνουν τη δουλειά, είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργο πώς είναι δυνατόν να βρίσκεται παντού.
Του Βασιλη Nεδου στην "Καθημερινή"
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 5
Οχι στους εργολάβους των συν-ειδήσεων!
" Πρίν ενα χρόνο μαζι με μερικούς εξαίρετους μπλόγκερς, τους Παπαχατζή Παν. τον vagnes, εμένα, την tractatus, τον KαπKουμ, τον Αντώνη.και τον NdN σκεφτήκαμε να κάνουμε μιά κίνηση ζητώντας καλύτερη ενημέρωση και καλύτερο επίπεδο απο την ελληνική τηλεόραση.
Η κίνηση αυτη ειχε μεγαλύτερη επιτυχία απο όσο περιμέναμε.
Είπαμε τότε την 11η Φεβρουαρίου ως "Μέρα Χωρίς Τηλεόραση".
Τι σημαίνει αυτη η κίνηση που προτείναμε στον κόσμο ; Γιατι λέμε να την κλείσουμε ; Κυριολεκτούμε ή εννοούμε κάτι άλλο ;
Σημαίνει να σκεφτούμε να επιλέγουμε την αντικειμενική ενημέρωση, σημαίνει να ενημερωνόμαστε και απο άλλα μέσα, σημαίνει να μάθουμε να ακούμε την είδηση ετσι όπως είναι, χωρίς παραπανίσια, αμερόληπτα ακόμα και αν δεν μας αρέσει η είδηση.
Σημαίνει να σκεφτούμε οτι ο κάθε τηλεαστέρας παρουσιαστής και τα κανάλια οφείλουν σε εμάς εγκυρότητα και αντικειμενκή πληροφόρηση.
Σημαίνει να προβάλλονται όλα τα θέματα δίκαια και όχι επιλεκτικά.
Σημαίνει να σκεφτούμε εστω για μιά μέρα ή για μιά ωρα, να ψάξουμε να βρούμε εναλλακτικές πηγές ενημέρωσης, όπως το ραδιόφωνο, και το Διαδίκτυο, να έχουμε την κάθε είδηση καθαρή, χωρίς επικοινωνιακά τρύκ.
Σημαίνει να μάθουμε να βρίσκουμε τις ειδήσεις που ο τηλεοπτικός χρόνος δεν "χωράει" επειδή αναλώνεται σε τρομολαγνικές αναλύσεις θεμάτων που "πουλάνε".Σημαίνει να δείξουμε και σε όσους δεν το καταλαβαίνουν, οτι η ελληνική τηλεόραση δεν είναι το απόλυτο μέσο ακριβούς ενημέρωσης αφου τονίζει ή υποβαθμίζει ανάλογα τα θέματα που προβάλλει ντύνοντάς τα με εικόνα που συχνά παραπλανεί.Πρέπει να ομολογήσουμε οτι κάποια δειλά βήματα προς την σωστή κατεύθυνση έγιναν στον ενα χρόνο που μεσολάβησε. Ελπιδοφόρο αυτό. Πρέπει να συνεχιστεί η καλή δουλειά που μερικά κανάλια θέλουν να κάνουν. Εχουν ανθρώπους, έχουν γνώσεις να μας προσφέρουν αυτο που αξίζουμε.Οποιος θέλει μπορει να δημοσιεύσει και προωθήσει κάτι σχετικά με αυτό."
αναδημοσίευση από τον ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 4
Τρίτη, Φεβρουαρίου 3
Παράδειγμα προς αποφυγή
Ως δείγμα προς μελέτη και η κυβέρνηση της Νέας "Δημοκρατίας" που έχει δημιουργήσει σχολή στο πως να ΜΗΝ κυβερνάς. Πως να ΜΗΝ προλαμβάνεις, ΜΗΝ προβλέπεις, ΜΗΝ προγραμματίζεις, ΜΗΝ διαπραγματεύεσαι.
Ας τους πει κάποιος πως ΔΕΝ ΚΆΝΕΙΣ φασίστα σαν τον Μαρκογιαννάκη (πως αλλιώς να χαρακτηρίσω τον "κύριο" όταν στέλνει τα ΜΑΤ όπου "δεν κάθονται καλά πολίτες)" υπουργό που ελέγχει την αστυνομία ...
Όχι πως είμαστε καλύτεροι οι κατά τα άλλα "φιλήσυχοι" πολίτες που μουντζουρώνουμε μνημεία και πετάμε πέτρες για χαβαλέ ...
Λίγος κοινός νους περισσεύει σε κάποιον για να τον μοιραστεί με την "κυβέρνηση" και εμάς?
Ας τους πει κάποιος πως ΔΕΝ ΚΆΝΕΙΣ φασίστα σαν τον Μαρκογιαννάκη (πως αλλιώς να χαρακτηρίσω τον "κύριο" όταν στέλνει τα ΜΑΤ όπου "δεν κάθονται καλά πολίτες)" υπουργό που ελέγχει την αστυνομία ...
Όχι πως είμαστε καλύτεροι οι κατά τα άλλα "φιλήσυχοι" πολίτες που μουντζουρώνουμε μνημεία και πετάμε πέτρες για χαβαλέ ...
Λίγος κοινός νους περισσεύει σε κάποιον για να τον μοιραστεί με την "κυβέρνηση" και εμάς?
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
